داروی لاغری ممنوع!

رژیم های لاغری 3 روزه عوارض داروهای لاغری ، رژیم های لاغری ، رژیم های چاقی - داروهای لاغری بی اثر در کاهش وزن. کاربردها، عوارض و موارد منع مصرف داروهای لاغری موضعی رژیم های لاغری موثر داروهای لاغری مجاز عوارض قرص لاغری رژیم های لاغری 3 روزه داروهای لاغری عوارض داروهای لاغری ، رژیم های لاغری ، رژیم های چاقی - داروهای لاغری بی اثر در کاهش وزن. کاربردها، عوارض و موارد منع مصرف داروهای لاغری بی ضرر انواع داروهای لاغری عوارض و موارد منع مصرف داروهای لاغری داروهای لاغری بدون عوارض عوارض قرص لاغری داروهای لاغری شکم رژیم های لاغری استاندارد رژیم های لاغری استاندارد انواع داروها برای لاغری رژیم های لاغری موثر انواع داروها برای لاغری

لاغری و اندام متناسب و خوش فرم امروزه ارزوی بیشتر خانم ها و اقایان جوان است برخی از انان  برای رسیدن به این امر دست به هرکاری می زنند از جمله کارهای پرخطر انان استفاده از قرص های لاغری که در بازار به وفور یافت می شود است بدون توجه به عوارضشان ، انها را مصرف نکنید!

مسئول واحد آموزش سلامت شبکه بهداشت و درمان گلپایگان گفت: استفاده از داروهای محرک با هدف رژیم لاغری بر عملکرد مغز و بدن تاثیر منفی می‌گذارد و توصیه می‌شود به هیچ عنوان از داروهای مذکور برای ایجاد لاغری استفاده نشود.

افرادی که دل در گرو مهر مردم داشته و فعالیت حرفه ای خود را در جهت خیر و صلاح و سلامتی مراجعین خود قرار داده اند، همچنین هدف تبلیغ و سودجویی ندارند، تحت هیچ شرایطی بدون در نظر گرفتن سن ، جنس ، وزن ، موقعیت های فیزیولوژیکی ، بیماری های زمینه ای موجود و داروهای مصرفی فعلی ، رژیم غذایی یا دارویی را ولو مورد تایید باشد ، تجویز نمی کنند؛ زیرا تداخلات غذا و دارو ممکن است عوارض غیر قابل جبرانی را در دراز مدت برای فرد مصرف کننده ایجاد کرده یا عوارض بیماری قبلی را تشدید و یا تظاهرات جدید و خطرناکی را موجب گردد و ضایعات مالی و جانی قابل توجه و غیر قابل جبرانی را فراهم سازد. آیا شما جزو کسانی هستید که قربانی ناآگاهی و سودجویی این افراد یا آن گروه از خدا بی خبر و غیر متخصص قرار گرفته و راه به جایی نبرده اید؟

 استفاده نابجا از داروهای لاغری برای سلامتی بدن مضر است ، زیرا تداخلات غذا و دارو ممکن است عوارض غیر قابل جبرانی را در دراز مدت برای فرد مصرف کننده ایجاد کرده یا عوارض بیماری قبلی را تشدید و یا تظاهرات جدید و خطرناکی را موجب گردد و ضایعات مالی و جانی قابل توجه و غیر قابل جبرانی را فراهم سازد.

اینک جهت تصمیم گیری آگاهانه و پیشگیری از پیشامدهای قابل اجتناب، توجه شما عزیزان را به موارد زیر جلب می نماییم.

اورلیستات (ORLISTAT)

اورلیستات یا زنیکال (XENICAL) از جمله داروهای لاغری است که با مهار کردن آنزیم لیپاز- که از لوزالمعده جهت هضم و تجزیه ی چربی ها ترشح می شود – از جذب 30 درصد چربی غذا جلوگیری کرده و بدین ترتیب همراه با رژیم های غذایی به روند کاهش وزن سرعت می بخشد و وزن فرد در سال 4 کیلو بیشتر از رژیم کاهش وزن بدون دارو، کاسته می شود.

جهت سرعت بخشیدن به کاهش وزن ، به موازات تنظیم و تجویز رژیم مناسب!! روزانه 3 کپسول زنیکال (XENICAL) در صبحانه، ناهار و شام همراه با غذاهای مصرفی توصیه می شود. باید توجه مصرف کنندگان را به این مسئله جلب کنم ، کسی که شروع به مصرف این دارو کند، باید تا مدت ها آن را ادامه دهد، چون با قطع دارو دوباره انباشتگی چربی ها آغاز می شود.

عوارض مصرف زنیکال

چربی هایی که تجزیه و جذب نشده اند ، باعث دفع مدفوع پرچرب شده و بوی بسیار زننده ای ایجاد می کنند. در ارتباط با مقدار چربی موجود در غذا ، احتمال ایجاد سردرد های شدید و دل دردهای طاقت فرسا در 6 درصد مصرف کنندگان وجود دارد. در ضمن به علت اختلال در جذب ویتامین های محلول در چربی که شامل ویتامین های K  , E  , D  , A  است ، باید دو ساعت بعد از مصرف زنیکال نسبت به مصرف مکمل های مولتی ویتامینی اقدام شود. این دارو به علت احتمال ایجاد زمینه ی بروز سرطان سینه که از طرف FDA ( اداره غذا و دارو ) مطرح گردیده بود، از طرف شرکت سازنده و تولید کننده ، درخواست تایید دارو پس گرفته شده است.

سیبوترامین  (SIBUTRAMIN)

این دارو در آغاز به عنوان یک داروی ضد افسردگی به بازار عرضه شد، ولی به علت کم اثر بودن آن در درمان افسردگی ها، در حال حاضر به عنوان یک داروی لاغری مصرف می شود که همراه با رژیم های لاغری توصیه می شود. مصرف این دارو به مقدار 15-10 میلی گرم در روز و در طول 24 هفته، می تواند 4 تا 5 کیلو بیشتر از رژیم لاغری بدون دارو ، از وزن شخص رژیم گیرنده بکاهد.

هیچگاه خودسرانه و بدون تجویز پزشک یا متخصص تغذیه از داروهای لاغری استفاده نکنید. در ضمن مصرف این داروها هنگامی در کاهش وزن موثر است که به همراه آن از رژیم های لاغری توام با ورزش نیز استفاده شود. مصرف داروی خالی هم برای سلامتی مضر است و هم نتیجه مطلوب را برای کاهش وزن نخواهد داد.

عوارض مصرف سیبوترامین (SIBUTRAMIN)

در پژوهش های انجام شده، عوارض جانبی عبارتند از : خشکی دهان در 17 درصد؛ اختلال در خواب و بی خوابی های ناخواسته در 5/85 درصد؛ سوزن سوزن شدن بدن در 12درصد؛ اختلال ضربان قلب ( آریتمی ) در 2 درصد و یبوست که در 11 درصد مصرف کنندگان گزارش شده است.

توصیه های لازم :

مصرف این دارو برای افرادی که دارای حساسیت بوده یا به بی اشتهایی عصبی ( آنورکسیا ) یا پُرخوری عصبی ( بولیمیا ) دچار هستند ، توصیه نمی شود. در ضمن مصرف این دارو همراه با داروهای کاهش دهنده اشتها ، داروهای ضد فشار خون، ضد افسردگی ، ضد سرفه ، داروهای اعصاب ، داروهای ضد  میگرن ، آنتی هیستامین ، مسکّن ها و آرام بخش ها ممنوع بوده و افرادی که ناچار نارسایی قلبی ، آریتمی و سابقه سکته قلبی هستند نباید از این دارو استفاده کنند . همچنین افرادی که دچار بیماری های کلیوی یا کبدی ، آب سیاه (GLUCOMA) ، مشکلات غده تیروئید یا سنگ کیسه صفرا هستند، باید تحت نظر پزشک و با احتیاط کامل ، این دارو را مصرف کنند. مصرف این دارو برای افراد زیر  16 سال و بالای 65 سال و در طول بارداری و شیردهی ممنوع است.

هورمون کوریونیک گونادوتروپین (HCG) یا هورمون جفت

روزانه تزریق 125 واحد هورمون جفت به همراه رژیم لاغری ، به تجزیه و مصرف چربی های ذخیره شده در اندام افراد چاق سرعت بخشیده و باعث کاهش اشتها به غذا نیز می شود، ولی به علت عوارض ناخواسته و خطرناکی که ممکن است برای افراد به وجود آورد، توصیه نمی شود . بررسی ها نشان داده ، افرادی که از این روش استفاده کرده و جان سالم به در برده اند، در آینده دچار چاقی های موضعی بسیار شدید به ویژه انباشتگی چربی در باسن و ران ها شده اند.

هورمون های غده تیروئید

اگرچه استفاده به جا و به موقع از این هورمون ها توسط متخصصان ، عامل نجات و رهایی افراد مبتلا به کم کاری تیروئید ، یبوست، افسردگی ، افزایش وزن ، پرخوابی و چاقی بوده ، ولی استفاده ی نابجا از این هورمون ها توسط افراد میانسال و سالخورده ، عوارض قلبی مختلفی از بیماری عروق قلبی ، ایست قلبی و حتی مرگ به علت سکته ی قلبی را موجب می شود . در ضمن افرادی که دارای ترشح عادی و طبیعی غده ی تیروئید هستند، نباید جهت افزایش متابولیسم ( سوخت و ساز ) بدن و سرعت بخشیدن به روند لاغری از این روش استفاده کنند.

دی اتیل پرویپون هیدروکلراید

دی اتیل پرویپون هیدروکلراید، با نام تجاری تنوایت (TENUATE) ، از جمله داروهای لاغری است که نباید بدون تجویز پزشک و متخصص مصرف شود. این دارو باید نیم تا یک ساعت قبل از غذا و 4 تا 6 ساعت قبل از خوابیدن درسته و بدون جویدن و خرد کردن بلعیده شود و نباید بیش از 3-1 ماه مصرف شود. مصرف این دارو هنگامی در کاهش وزن موثر است که به همراه آن از رژیم های لاغری توام با ورزش نیز استفاده شود. در صورت مبتلا بودن به فشار خون بالا، پرکاری تیروئید، آب سیاه، بیماری قند ، اعتیاد به الکل ، مشکلات قلبی و تصلب شرایین و نیز در دوران حاملگی و شیردهی استفاده از این دارو توصیه نمی شود.

عوارض جانبی این دارو

عوارض خفیف استفاده از این دارو شامل مشکلات بینایی ، خشکی دهان ، بی خوابی ، بدخلقی ، ناراحتی معده ، یبوست و تغییر میل جنسی است. عوارض متوسط ناشی از استفاده از این دارو عبارتند از درد قفسه سینه، مشکلات ادراری ، تنفسی و قلبی و عوارض شدید آن عبارتند از :

افزایش فشار داخل ریه ، بیماری های دریچه ی قلب، ناآرامی یا آشفتگی ، لرزش و اضطراب ، سردرد، سرگیجه ، بی خوابی ، خشکی دهان ، اسهال یا یبوست. در صورتی که شما یکی از افراد مصرف کننده ی این دارو هستید، به محض بروز یکی از واکنش های حساسیتی ، مشکلات تنفسی ، ورم لب ها و زبان و صورت ، کهیر، بی نظمی ضربان قلب ، تهوع و استفراغ و گیجی فوراً به پزشک یا فرد تجویز کننده ی این دارو مراجعه کنید.

عوارض جانبی دارو عبارتست از : خشکی دهان ، یبوست ، سرگیجه ، سیاهی رفتن چشم ، ناراحتی معده ، ناآرامی و درد قفسه سینه.

مصرف این دارو نباید از 8 تا 12 هفته بیشتر شود . مقدار و نحوه مصرف آن، یک بار در روز، 60-30 دقیقه قبل از غذاخوردن با شکم خالی و بهترین زمان، قبل از صبحانه است و اگر زمان دیگری مورد نظراست ، حداقل 4 تا 6 ساعت قبل از خواب مصرف شود؛ زیرا از اثرات این دارو، بی خوابی ذکر شده است. مصرف بیش از حد و یا طولانی مدت این دارو اعتیاد آور بوده و علاوه بر آن احتمال می رود که به تداخل این دارو با سایر داروهای مصرفی به ویژه داروهایی مثل FURAZOLIDO SELEGILINE- PHENELZINE – MAO و سایر داروها مثل داروهای جلوگیری کننده از گرفتگی بینی ، سرفه ، سینه درد، سرماخوردگی و بسیاری از داروهای حاوی مواد تحریک کننده منجر شود.

افرادی مبتلا به آلرژی یا حساسیت هستند و خانم های باردار و شیرده نباید این دارو را مصرف کنند.

داروی لاغری ممنوع!

عوارض داروهای لاغری ، رژیم های لاغری ، رژیم های چاقی - داروهای لاغری بی اثر در کاهش وزن. کاربردها، عوارض و موارد منع مصرف,انواع داروهای لاغری,داروهای لاغری,داروهای محرک لاغری,رژیم های لاغری,عوارض داروهای لاغری,عوارض و موارد منع مصرف داروهای لاغری,انواع قرص لاغری,انواع داروها برای لاغری,انواع داروی لاغری,داروهای لاغری مجاز,داروهای لاغری سریع,داروهای لاغری بدون عوارض,داروهای لاغری شکم,داروهای لاغری بی ضرر,داروهای لاغری موضعی,رژیم های لاغری سریع,رژیم های لاغری پروتئینی,رژیم های لاغری موثر,رژیم های لاغری 3 روزه,رژیم های لاغری استاندارد,رژیم های لاغری مناسب,عوارض داروی لاغری,عوارض قرص لاغری

آشنایی با علائم آسم ورزشی اقدامات درمانی علائم آسم ورزشی

عوامل مؤثر در ایجاد آسم ورزشی عوامل تشدیدکننده علایم آسم ورزشی آسم ورزشی آسم ورزشی با آسم ناشی از ورزش چه کنیم؟ عوامل تشدیدکننده آسم آسم و فعالیت ورزشی عوامل مؤثر در ایجاد آسم ورزشی علائم آسم ورزشی عوامل تشدیدکننده آسم آسم ورزشی مقاله آسم ورزشی آسم ورزشی چیست؟ آسم ورزشی مقاله آسم ورزشی آسم چیست؟ بیماری آسم چیست عوامل مؤثر در ایجاد آسم ورزشی آسم و فعالیت ورزشی

نخستین  بار در سال ١٩٧٢ میلادی در پی متهم شدن یکی از قهرمانان  مدال طلای المپیک به بکاربردن  داروهای انرژی زا تحقیقاتی  صورت گرفت. این شخص مبتلا به  آسم بود و از داروهای ضد آسم استفاده می کرد. هر چند که هدف اصلی تحقیق در باره آسم ناشی از ورزش، به دلیل  تأثیر منفی از دست دادن مدال های جهانی

ورزشکاران مطرح جهان به اتهام استفاده از داروهای انرژی زا بود. اما مطالعات سال های١٩٨٠_ ١٩٧۶ نشان  داد که ١٠ % از ورزشکاران المپیک استرالیا آسم یارینیت آلرژیک دارند.همچنین نشان داده شد که آسم ناشی از ورزش در بیش از ٩٠ % افراد آسماتیک (مبتلا به آسم) و ۴٠ % اشخاص  با رینیت آلرژیک(نوعی واکنش ازدیاد حساسیتی است) دیده می شود.

تأثیر عوامل فردی و محیطی مختلف نظیر شدت ورزش، مدت ورزش، نوع ورزش، افزایش تهویه، اثر هوای خشک و سرد و مواد محرک محیطی بر ایجاد آسم ناشی از ورزش، لزوم توجه بیشتر و انجام اقدامات تشخیصی مناسب جهت شناسایی ورزشکاران مبتلا به آسم ناشی از ورزش را آشکار می سازد. این شناسایی با هدف ایجاد زمینه مناسب برای ارائه توصیه های پیشگیرانه و درمانی صورت می گیرد که منجر به افزایش کارایی ورزشکاران و بالا بردن روحیه ورزشی آ نها می شود بدون اینکه اتهام دوپینگ مطرح شود.( مجله دانشگاه علوم پزشکی ایران)

آسم چیست؟

آسم انسداد متغیر و برگشت‌پذیر راه‌های هوایی است که با التهاب و افزایش واکنش راه‌های هوایی در مقابل محرک‌ها همراه می‌شود. یکی از چهره‌های بالینی این بیماری، آسم ایجاد شده به‌دنبال فعالیت فیزیکی و ورزش می‌باشد.

آسم ورزشی

آسم ناشی از ورزش، وضعیتی است که در آن فعالیت بدنی شدید باعث تنگ شدن حاد راه‌های هوایی در افرادی می‌گردد که راه‌های هوایی آن‌ها واکنش‌پذیری بالایی دارند. در واقع آسم ورزشی عبارت است از بروز علایم آسم با منشأ ورزش. آسم ناشی از ورزش یکی از شایع‌ترین مشکلات طبی در ورزشکاران است و بسیاری از ورزشکاران حرفه‌ای موفق، مبتلا به آسم یا آسم ورزشی بوده‌اند . مطالعات نشان داده نسبت موفقیت آن ها کمتر از افراد غیرمبتلا نمی‌باشد. از طرف دیگر درصد قابل توجهی از ورزشکاران بدون هیچگونه سابقه‌ای از بیماری آسم، در حین فعالیت ورزشی دچار علائم تنفسی شبیه به بیماران آسمی می‌گردند. از آنجا که این اختلال منحصر به مبتلایان آسم نیست و در قسمتی از افراد طبیعی هم مشاهده می‌گردد.

عوامل مؤثر در ایجاد آسم ورزشی

عوامل مؤثر در بروز این بیماری ، عوامل ژنتیکی ،عوامل محیطی مانند آب و هوای سرد، رطوبت کم و استنشاق هوای خشک، ذرات معلق (گرده گیاهان، گرد و غبار، کپک، دود سیگار )و آلاینده‌های هوا (از جمله SO_۲،NO_۲ و ازون) می‌باشد. همچنین عوامل روحی مانند خستگی، بیش‌تمرینی (Overtraining) و استرس‌های هیجانی نیز زمینه‌ساز بروز بیماری می‌شود. از فاکتورهای دخیل دیگر، نوع ورزش، شدت و مدت ورزش می‌باشد.

ورزش‌های هوازی مستمر و طولانی که نیازمند تنفس عمیق و سریع هستند، مانند دو و میدانی، اسکی، صحرانوردی و دوچرخه‌سواری جزو ورزش‌های ایجادکننده برونکواسپاسم(آسم ورزشی) می‌باشند و فعالیت‌های بی‌هوازی متناوب کمتر باعث ایجاد حملات می‌گردند. همچنین هر چه شدت و مدت ورزش بیشتر باشد، برونکواسپاسم حاصله نیز وخیم‌تر خواهد بود. مطالعات متعددی نشان می‌دهد که آسم ورزشی در ورزش‌های زمستانی بیشتر است.

آسم ورزشی در ۱۲ تا ۱۵ درصد افراد جامعه وجود دارد و به‌طور کلی از لحاظ بالینی در۹۰%-۵۰% بیماران مبتلا به آسم، آسم ورزشی دیده می‌شود. شیوع آسم ورزشی در سایر بیماری‌های آلرژیک بیش از جمعیت عادی می‌باشد.

علائم و سیر بالینی

همانطور که گفته شد ،آسم ورزشی عبارت است از بروز علایم آسم با منشأ ورزش. این علایم را به دو مرحله زودرس و دیررس می‌توان تقسیم کرد.سرفه شایع‌ترین علامت مبتلایان است. خس‌خس سینه، تنفس کوتاه و منقطع، درد و احساس ناراحتی قفسه سینه به هنگام ورزش یا پس از آن و نیز عملکرد ضعیف‌تر نسبت به زمان تمرین از سایر علائم شایع بیماری هستند که با گذشت ۸-۶ دقیقه از شروع ورزش و گاهی پس از توقف آن ایجاد می‌شوند.

علایم دیررس که چند ساعت بعد از ورزش بروز می‌کنند شامل ، تهوع، درد پهلو، سردرد، ضعف عمومی، احساس ناآماده بودن، فقدان انرژی (به ویژه در کودکان)، خستگی زودرس و سینه صاف کردن‌های مکرر،کرامپ ‌های شکمی، درد یا ناراحتی قفسه سینه، کرامپ عضلانی به دنبال ورزش یا احساس عدم آمادگی می‌باشد.

(کرامپ: انقباضات غیر ارادی و مشخصا دردناک عضلات یا قسمتی از عضلات می باشند.) کودکان خردسال ممکن است از درد معده شاکی باشند یا از شرکت در بازی شدید امتناع نمایند. درهر فردی که به دنبال ورزش و فعالیت دچار خس‌خس سینه، تنگی نفس و یا سرفه می‌شود، باید به فکر آسم ناشی از ورزش بود. اما در مواقعی که فرد دارای تظاهرات مبهم می‌باشد، تشخیص قطعی بیماری، با انجام تست عملکرد تنفسی (اسپیرومتری) قبل و بعد از یک فعالیت ورزشی انجام می‌شود.( salamat.com دکتر پویا دانشور)

عوامل تشدیدکننده

شدت آسم ناشی از ورزش، هم به نوع ورزش و هم به محیط بستگی دارد: هر چه ورزش شدیدتر باشد، حمله آسم شدیدتر است؛ اگر هوای دمی سرد یا خشک باشد، انسداد بیشتر است. انواع مشابه ورزش بسته به فصل و مکان (فضای باز یا سرپوشیده) عواقب متفاوتی به بار می‌آورند. اگر راه‌های هوایی فردی تحریک‌پذیر باشند، تقریباً هر نوع ورزشی باعث تنگی برونش‌ها می‌شود.

در غیر این صورت دمای هوا و شدت ورزش از اهمیت بیشتری برخوردار خواهد بود. برای مثال ممکن است فردی در انجام ورزش‌های زمستانی مانند اسکی یا هاکی روی یخ مشکل داشته باشد ولی از پس دویدن در سالن یا اسکیت در بهار یا تابستان به راحتی برآید. همین‌طور ممکن است فردی تنها با سخت‌تر شدن تمرینات یا ابتلا به عفونت ویروسی راه‌های تنفسی فوقانی دچار مشکل گردد.( دکتر نوید محمدی)

با آسم ناشی از ورزش چه کنیم؟

هدف اصلی درمان و پیشگیری است .پیشگیری از آسم ناشی از ورزش شامل دوبخش غیردارویی و دارویی می‌باشد.

پیشگیری غیردارویی

۱-اجتناب از انجام ورزش، در صورت وجود نشانه‌ها قبل از شروع فعالیت ورزشی . افرادی که اولین بار در حین ورزش دچار حمله آسم شوند، اولین قدم توقف فعالیت و خارج شدن از محیط ورزش می باشد.

۲- انتخاب ورزش مناسب با کمترین احتمال ظهور حملات آسم

۳- اصلاح برنامه ورزشی تغییر در نوع، شدت و مدت ورزش

۴- گرم کردن بدن  به میزان کافی و القاء دوره مقاومت چند دقیقه قبل از شروع فعالیت ورزشی (آهسته آهسته ورزش را آغاز کنید)

۵- سعی به تنفس با بینی (با دهان باز تنفس نکنید)

۶- پرهیز از فعالیت ورزشی در شرایط جوی نامتعادل (مانند هوای کمتر از۱۰ درجه سانتی‌گراد و با رطوبت کم) و در هنگام آلودگی هوا و وجود مواد محرک وآلرژن

 7- پرهیز از فعالیت ورزشی در زمان ابتلا به عفونت‌های تنفسی مثل سرماخوردگی یا آلرژی‌های تنفسی و کنترل

۸- دقت در مصرف مواد غذایی، خوردن غذاهای نامناسب می تواند عامل محرکی برای بروز آسم باشد. چند نوع ماده ی غذایی رایج که موجب بروز حملات آسم می شوند عبارتند از:شیر،تخم مرغ،آجیل و غذاهای دریایی

۸- استفاده از تجهیزات ورزشی مناسب مانند ماسک مخصوص

۹- دور شدن از آشپزخانه، به گفته ی دکتر «کارلسون» حتی استشمام بوی غذاهایی که نسبت به آنها حساسیت دارید نیز موجب بروز حملات آسم می شود. وی در یک تحقیق متوجه شد حتی یکبار استشمام کردن بوی نیمرو ظرف چند ثانیه موجب شروع حملات آسم در چند تن از بیماران شد

۱۰- اشخاصی که دچار آسم ورزشی هستند ،توصیه میشود داروهای خود را همراه داشته باشید، اگر ۱۵ دقیقه قبل از شروع ورزش داروی خود را مصرف نمایید،با مشکلی روبرو نخواهید شد.( مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی ایران دکتر وحید ضیائی و دکتر بهروز هاشمی / متخصص طب اورژانس)

 پیشگیری دارویی

پیشگیری دارویی با استفاده از داروهای استنشاقی پیش از انجام فعالیت ورزشی صورت می‌پذیرد. برای این منظور بهترین داروها داروهای بتاآگونیست می‌باشد متناسب با مدت ورزش و فاصله باقی‌مانده تا شروع ورزش از داروهای طویل‌اثر و یا سریع‌اثر استفاده می‌شود. این داروها هم در درمان و هم جهت پیشگیری مؤثر هستند. از مزایای این داروها استفاده استنشاقی آن ها است و استفاده خوراکی از آن ها در فعالیت‌های حرفه‌ای ممنوع است.توصیه میشود با نظر پزشک معالج‌تان از داروها استفاده نمایید.( مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی دانشگاه تهران،   دکتر وحید ضیائی)

در صورت رعایت اصول پیشگیری دارویی وغیردارویی و استفاده از ورزش مناسب، موفقیت پیشگیری از آسم حین ورزش ۹۰% می‌باشد. در صورت عدم موفقیت دراین زمینه، باید دوز داروی مصرفی تعدیل شده و یا تشخیص آسم مجدداً مورد ارزیابی قرار گیرد.

بعضی از ورزش‌ها خطر بالاتری برای ایجاد علائم بیماری ایجاد می‌نمایند و بر این مبنا ورزش‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند:

ورزش‌های آسموژنیک: این ورزش‌ها شامل دوی استقامت، دوچرخه‌سواری، بسکتبال، فوتبال آمریکایی، راگبی، هاکی روی یخ، اسکیت روی یخ و اسکی می‌باشند. ورزش‌هایی که با خطر کمتر بروز آسم همراه هستند شامل شنا، شیرجه، دوی سرعت، بوکس، کاراته، تنیس، هندبال، راکت بال، ژیمناستیک، گلف، فوتبال، بیس‌بال، کشتی و واترپلو می‌باشند.

ورزش‌های آبی عموماً کمتر آسموژنیک هستند که شاید علت آن استنشاق هوای مرطوب باشد که باعث تحریک کمتر مجاری هوایی فرد مستعد می‌شود. با این حال کلر استخرها ممکن است به شکل یک محرک شیمیایی برای ایجاد برونکو اسپاسم در افراد حساس عمل کند، هر چند که میزان کلرین استخر در محدوده استاندارد بی‌خطر برای شنای تفریحی باشد.

عاقبت چه می‌شود؟

 کاهش فعالیت فیزیکی در بیماران آسمی (خصوصاً کودکان) شاخص مهم در پیش‌بینی سیر وخامت بیماری می‌باشد. از طرف دیگر غلبه بر علائم آسم حین ورزش یک ضرورت برای موفقیت در درمان آسم می‌باشد. به عبارت دیگر اگر بخواهیم میزان موفقیت درکنترل حملات آسم را بالا ببریم، باید بتوانیم نظر بیمار را برای شرکت وی در فعالیت‌های ورزشی ترغیب نماییم.

ورزش هم از طریق ایجاد هماهنگی بین سیستم قلبی عروقی و سیستم حرکتی و هم از طریق رفع اختلالات روانی و ایجاد حس اعتماد به نفس در بیمار باعث کنترل و کاهش حملات آسم خواهد شد. در ضمن فرد بیمار با کسب تجربه موفق در کنترل علائم حین ورزش، نسبت به کنترل بیماری آسم خود نیز امیدوارتر خواهد شد. هر چه شدت بیماری آسم بیشتر باشد، تأثیر ورزش در کنترل آن زیادتر خواهد بود و در بیماران با آسم خفیف تأثیر فعالیت ورزشی در کنترل بیماری در حد افراد سالم می‌باشد.

تهیه و تدوین: elmevarzesh.com

اولین بار در سال ١٩٧٢ میلادی به دنبال متهم شدن یکی از قهرمانان دارای مدال طلای المپیک به استفاده از داروهای نیروزا مطالعاتی  صورت گرفت. این فرد مبتلا به  آسم بود و از داروهای ضد آسم استفاده می کرد. اگرچه انگیزه اصلی مطالعه در مورد آسم ناشی از ورزش، به علت تأثیر منفی از دست دادن مدال های جهانی ورزشکاران مطرح جهان به اتهام استفاده از داروهای انرژی زا بود. اما مطالعات سال های١٩٨٠_ ١٩٧۶ نشان  داد که ١٠ % از ورزشکاران المپیک استرالیا آسم یارینیت آلرژیک دارند.همچنین نشان داده شد که آسم ناشی از ورزش در بیش از ٩٠ % افراد آسماتیک (مبتلا به آسم) و ۴٠ % اشخاص  با رینیت آلرژیک(نوعی واکنش ازدیاد حساسیتی است) دیده می شود.

تأثیر عوامل فردی و محیطی مختلف نظیر شدت ورزش، مدت ورزش، نوع ورزش، افزایش تهویه، اثر هوای خشک و سرد و مواد محرک محیطی بر ایجاد آسم ناشی از ورزش، لزوم توجه بیشتر و انجام اقدامات تشخیصی مناسب جهت شناسایی ورزشکاران مبتلا به آسم ناشی از ورزش را آشکار می سازد. این شناسایی با هدف ایجاد زمینه مناسب برای ارائه توصیه های پیشگیرانه و درمانی صورت می گیرد که منجر به افزایش کارایی ورزشکاران و بالا بردن روحیه ورزشی آ نها می شود بدون اینکه اتهام دوپینگ مطرح شود.( مجله دانشگاه علوم پزشکی ایران)

آسم چیست؟

آسم انسداد متغیر و برگشت‌پذیر راه‌های هوایی است که با التهاب و افزایش واکنش راه‌های هوایی در مقابل محرک‌ها همراه می‌شود. یکی از چهره‌های بالینی این بیماری، آسم ایجاد شده به‌دنبال فعالیت فیزیکی و ورزش می‌باشد.

آسم ورزشی

آسم ناشی از ورزش، وضعیتی است که در آن فعالیت بدنی شدید باعث تنگ شدن حاد راه‌های هوایی در افرادی می‌گردد که راه‌های هوایی آن‌ها واکنش‌پذیری بالایی دارند. در واقع آسم ورزشی عبارت است از بروز علایم آسم با منشأ ورزش. آسم ناشی از ورزش یکی از شایع‌ترین مشکلات طبی در ورزشکاران است و بسیاری از ورزشکاران حرفه‌ای موفق، مبتلا به آسم یا آسم ورزشی بوده‌اند . مطالعات نشان داده نسبت موفقیت آن ها کمتر از افراد غیرمبتلا نمی‌باشد. از طرف دیگر درصد قابل توجهی از ورزشکاران بدون هیچگونه سابقه‌ای از بیماری آسم، در حین فعالیت ورزشی دچار علائم تنفسی شبیه به بیماران آسمی می‌گردند. از آنجا که این اختلال منحصر به مبتلایان آسم نیست و در قسمتی از افراد طبیعی هم مشاهده می‌گردد.

عوامل مؤثر در ایجاد آسم ورزشی

عوامل مؤثر در بروز این بیماری ، عوامل ژنتیکی ،عوامل محیطی مانند آب و هوای سرد، رطوبت کم و استنشاق هوای خشک، ذرات معلق (گرده گیاهان، گرد و غبار، کپک، دود سیگار )و آلاینده‌های هوا (از جمله SO_۲،NO_۲ و ازون) می‌باشد. همچنین عوامل روحی مانند خستگی، بیش‌تمرینی (Overtraining) و استرس‌های هیجانی نیز زمینه‌ساز بروز بیماری می‌شود. از فاکتورهای دخیل دیگر، نوع ورزش، شدت و مدت ورزش می‌باشد.

ورزش‌های هوازی مستمر و طولانی که نیازمند تنفس عمیق و سریع هستند، مانند دو و میدانی، اسکی، صحرانوردی و دوچرخه‌سواری جزو ورزش‌های ایجادکننده برونکواسپاسم(آسم ورزشی) می‌باشند و فعالیت‌های بی‌هوازی متناوب کمتر باعث ایجاد حملات می‌گردند. همچنین هر چه شدت و مدت ورزش بیشتر باشد، برونکواسپاسم حاصله نیز وخیم‌تر خواهد بود. مطالعات متعددی نشان می‌دهد که آسم ورزشی در ورزش‌های زمستانی بیشتر است.

آسم ورزشی در ۱۲ تا ۱۵ درصد افراد جامعه وجود دارد و به‌طور کلی از لحاظ بالینی در۹۰%-۵۰% بیماران مبتلا به آسم، آسم ورزشی دیده می‌شود. شیوع آسم ورزشی در سایر بیماری‌های آلرژیک بیش از جمعیت عادی می‌باشد.

علائم و سیر بالینی

همانطور که گفته شد ،آسم ورزشی عبارت است از بروز علایم آسم با منشأ ورزش. این علایم را به دو مرحله زودرس و دیررس می‌توان تقسیم کرد.سرفه شایع‌ترین علامت مبتلایان است. خس‌خس سینه، تنفس کوتاه و منقطع، درد و احساس ناراحتی قفسه سینه به هنگام ورزش یا پس از آن و نیز عملکرد ضعیف‌تر نسبت به زمان تمرین از سایر علائم شایع بیماری هستند که با گذشت ۸-۶ دقیقه از شروع ورزش و گاهی پس از توقف آن ایجاد می‌شوند.

علایم دیررس که چند ساعت بعد از ورزش بروز می‌کنند شامل ، تهوع، درد پهلو، سردرد، ضعف عمومی، احساس ناآماده بودن، فقدان انرژی (به ویژه در کودکان)، خستگی زودرس و سینه صاف کردن‌های مکرر،کرامپ ‌های شکمی، درد یا ناراحتی قفسه سینه، کرامپ عضلانی به دنبال ورزش یا احساس عدم آمادگی می‌باشد.

(کرامپ: انقباضات غیر ارادی و مشخصا دردناک عضلات یا قسمتی از عضلات می باشند.) کودکان خردسال ممکن است از درد معده شاکی باشند یا از شرکت در بازی شدید امتناع نمایند. درهر فردی که به دنبال ورزش و فعالیت دچار خس‌خس سینه، تنگی نفس و یا سرفه می‌شود، باید به فکر آسم ناشی از ورزش بود. اما در مواقعی که فرد دارای تظاهرات مبهم می‌باشد، تشخیص قطعی بیماری، با انجام تست عملکرد تنفسی (اسپیرومتری) قبل و بعد از یک فعالیت ورزشی انجام می‌شود.( salamat.com دکتر پویا دانشور)

عوامل تشدیدکننده

شدت آسم ناشی از ورزش، هم به نوع ورزش و هم به محیط بستگی دارد: هر چه ورزش شدیدتر باشد، حمله آسم شدیدتر است؛ اگر هوای دمی سرد یا خشک باشد، انسداد بیشتر است. انواع مشابه ورزش بسته به فصل و مکان (فضای باز یا سرپوشیده) عواقب متفاوتی به بار می‌آورند. اگر راه‌های هوایی فردی تحریک‌پذیر باشند، تقریباً هر نوع ورزشی باعث تنگی برونش‌ها می‌شود.

در غیر این صورت دمای هوا و شدت ورزش از اهمیت بیشتری برخوردار خواهد بود. برای مثال ممکن است فردی در انجام ورزش‌های زمستانی مانند اسکی یا هاکی روی یخ مشکل داشته باشد ولی از پس دویدن در سالن یا اسکیت در بهار یا تابستان به راحتی برآید. همین‌طور ممکن است فردی تنها با سخت‌تر شدن تمرینات یا ابتلا به عفونت ویروسی راه‌های تنفسی فوقانی دچار مشکل گردد.( دکتر نوید محمدی)

با آسم ناشی از ورزش چه کنیم؟

هدف اصلی درمان و پیشگیری است .پیشگیری از آسم ناشی از ورزش شامل دوبخش غیردارویی و دارویی می‌باشد.

پیشگیری غیردارویی

۱-اجتناب از انجام ورزش، در صورت وجود نشانه‌ها قبل از شروع فعالیت ورزشی . افرادی که اولین بار در حین ورزش دچار حمله آسم شوند، اولین قدم توقف فعالیت و خارج شدن از محیط ورزش می باشد.

۲- انتخاب ورزش مناسب با کمترین احتمال ظهور حملات آسم

۳- اصلاح برنامه ورزشی تغییر در نوع، شدت و مدت ورزش

۴- گرم کردن بدن  به میزان کافی و القاء دوره مقاومت چند دقیقه قبل از شروع فعالیت ورزشی (آهسته آهسته ورزش را آغاز کنید)

۵- سعی به تنفس با بینی (با دهان باز تنفس نکنید)

۶- پرهیز از فعالیت ورزشی در شرایط جوی نامتعادل (مانند هوای کمتر از۱۰ درجه سانتی‌گراد و با رطوبت کم) و در هنگام آلودگی هوا و وجود مواد محرک وآلرژن

 7- پرهیز از فعالیت ورزشی در زمان ابتلا به عفونت‌های تنفسی مثل سرماخوردگی یا آلرژی‌های تنفسی و کنترل

۸- دقت در مصرف مواد غذایی، خوردن غذاهای نامناسب می تواند عامل محرکی برای بروز آسم باشد. چند نوع ماده ی غذایی رایج که موجب بروز حملات آسم می شوند عبارتند از:شیر،تخم مرغ،آجیل و غذاهای دریایی

۸- استفاده از تجهیزات ورزشی مناسب مانند ماسک مخصوص

۹- دور شدن از آشپزخانه، به گفته ی دکتر «کارلسون» حتی استشمام بوی غذاهایی که نسبت به آنها حساسیت دارید نیز موجب بروز حملات آسم می شود. وی در یک تحقیق متوجه شد حتی یکبار استشمام کردن بوی نیمرو ظرف چند ثانیه موجب شروع حملات آسم در چند تن از بیماران شد

۱۰- اشخاصی که دچار آسم ورزشی هستند ،توصیه میشود داروهای خود را همراه داشته باشید، اگر ۱۵ دقیقه قبل از شروع ورزش داروی خود را مصرف نمایید،با مشکلی روبرو نخواهید شد.( مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی ایران دکتر وحید ضیائی و دکتر بهروز هاشمی / متخصص طب اورژانس)

 پیشگیری دارویی

پیشگیری دارویی با استفاده از داروهای استنشاقی پیش از انجام فعالیت ورزشی صورت می‌پذیرد. برای این منظور بهترین داروها داروهای بتاآگونیست می‌باشد متناسب با مدت ورزش و فاصله باقی‌مانده تا شروع ورزش از داروهای طویل‌اثر و یا سریع‌اثر استفاده می‌شود. این داروها هم در درمان و هم جهت پیشگیری مؤثر هستند. از مزایای این داروها استفاده استنشاقی آن ها است و استفاده خوراکی از آن ها در فعالیت‌های حرفه‌ای ممنوع است.توصیه میشود با نظر پزشک معالج‌تان از داروها استفاده نمایید.( مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی دانشگاه تهران،   دکتر وحید ضیائی)

در صورت رعایت اصول پیشگیری دارویی وغیردارویی و استفاده از ورزش مناسب، موفقیت پیشگیری از آسم حین ورزش ۹۰% می‌باشد. در صورت عدم موفقیت دراین زمینه، باید دوز داروی مصرفی تعدیل شده و یا تشخیص آسم مجدداً مورد ارزیابی قرار گیرد.

بعضی از ورزش‌ها خطر بالاتری برای ایجاد علائم بیماری ایجاد می‌نمایند و بر این مبنا ورزش‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند:

ورزش‌های آسموژنیک: این ورزش‌ها شامل دوی استقامت، دوچرخه‌سواری، بسکتبال، فوتبال آمریکایی، راگبی، هاکی روی یخ، اسکیت روی یخ و اسکی می‌باشند. ورزش‌هایی که با خطر کمتر بروز آسم همراه هستند شامل شنا، شیرجه، دوی سرعت، بوکس، کاراته، تنیس، هندبال، راکت بال، ژیمناستیک، گلف، فوتبال، بیس‌بال، کشتی و واترپلو می‌باشند.

ورزش‌های آبی عموماً کمتر آسموژنیک هستند که شاید علت آن استنشاق هوای مرطوب باشد که باعث تحریک کمتر مجاری هوایی فرد مستعد می‌شود. با این حال کلر استخرها ممکن است به شکل یک محرک شیمیایی برای ایجاد برونکو اسپاسم در افراد حساس عمل کند، هر چند که میزان کلرین استخر در محدوده استاندارد بی‌خطر برای شنای تفریحی باشد.

عاقبت چه می‌شود؟

 کاهش فعالیت فیزیکی در بیماران آسمی (خصوصاً کودکان) شاخص مهم در پیش‌بینی سیر وخامت بیماری می‌باشد. از طرف دیگر غلبه بر علائم آسم حین ورزش یک ضرورت برای موفقیت در درمان آسم می‌باشد. به عبارت دیگر اگر بخواهیم میزان موفقیت درکنترل حملات آسم را بالا ببریم، باید بتوانیم نظر بیمار را برای شرکت وی در فعالیت‌های ورزشی ترغیب نماییم.

ورزش هم از طریق ایجاد هماهنگی بین سیستم قلبی عروقی و سیستم حرکتی و هم از طریق رفع اختلالات روانی و ایجاد حس اعتماد به نفس در بیمار باعث کنترل و کاهش حملات آسم خواهد شد. در ضمن فرد بیمار با کسب تجربه موفق در کنترل علائم حین ورزش، نسبت به کنترل بیماری آسم خود نیز امیدوارتر خواهد شد. هر چه شدت بیماری آسم بیشتر باشد، تأثیر ورزش در کنترل آن زیادتر خواهد بود و در بیماران با آسم خفیف تأثیر فعالیت ورزشی در کنترل بیماری در حد افراد سالم می‌باشد.

منبع: elmevarzesh.com

آشنایی با علائم آسم ورزشی اقدامات درمانی

آسم چیست؟,آسم ورزشی,با آسم ناشی از ورزش چه کنیم؟,عوامل مؤثر در ایجاد آسم ورزشی,علائم و سیر بالینی,بیماری آسم چیست,آسم ورزشی چیست؟,عوارض آسم ورزشی,علائم آسم ورزشی,مقاله آسم ورزشی,آسم و فعالیت ورزشی,درمان آسم ورزشی,علایم آسم ورزشی,عوامل تشدیدکننده آسم

این ابزار قادر است تشنج را در زمان خواب تشخیص دهد

هشدار دهنده sami sami miro sami khedira sami شیوه کار sami هشدار دهنده sami sami khedira مراقبت افراد تشنجی با دستگاه sami khedira مراقبت افراد تشنجی با دستگاه مراقبت افراد تشنجی با دستگاه sami miro sami zayn sami zayn sami callihan sami sami miro sami khedira هشدار دهنده sami sami

در اشخاص مبتلا به تشنج بویژه  کودکان خطر تشنج در شب و زمانی که  که سایر  اعضای خانواده در خواب هستند بسیار حیاتی است. این تشنج ها قادرند موجب صدمات فیزیکی به شخص شوند. اینک برای کمک به این اشخاص دوربین ویژه ای توسط بنیاد تشنج Epilepsy Foundation ابداع شده که  SAMi  نام دارد

این دستگاه یک دوربین با تعدادی تابشگر مادن قرمز است. ال ای دی های این دستگاه نور مادون قرمز را که با چشم معمولی دیده نمیشود به تخت فرد میتابانند. دوربین هم فرد را در حین خواب تحت نظر میگیرد. حرکات فرد به توسط دوربین دیده میشود و وقتی نوع و شدت و الگوی این حرکات شبیه به تشنج بود دوربین شروع به ضبط تصاویر میکند.

از طرف دیگر دوربین از طریق سیستم وایرلس منزل، با تلفن همراه فرد مراقبت کننده از بیمار اتصال پیدا کرده و به او آلارم میدهد که فرد احیانا دچار تشنج شده است و فیلم او را هم از همان طریق نشان میدهد. به این طریق فرد مراقب میتواند خیلی زود به کمک بیمار برود. از طرف دیگر حرکات مشکوک به تشنج بیمار هم که به توسط دوربین ضبط شده اند بعدا میتوانند مورد بررسی قرار بگیرند.

منبع-http://www.iranorthoped.ir

این ابزار قادر است تشنج را در زمان خواب تشخیص دهد

مراقبت افراد تشنجی با دستگاه

خونگیری شریانی چگونه انجام می شود

نمونه خون وریدی یا شریانی گرفتن نمونه خون شریانی نحوه گرفتن گازهای خون شریانی عوارض گرفتن نمونه خون شریانی گرفتن خون شریانی آزمایش abg چیست عوارض گرفتن نمونه خون شریانی نحوه ی گرفتن خون شریانی گرفتن نمونه خون شریانی روش گرفتن خون شریانی گرفتن خون شریانی نحوه ی گرفتن خون شریانی روش گرفتن خون شریانی آزمایش abg چیست نحوه گرفتن گاز خون شریانی گرفتن نمونه خون شریانی آزمایش خون abg عوارض گرفتن نمونه خون شریانی نحوه گرفتن گاز خون شریانی

^{کنترل گازهای خون شریانی (ABG) از تستهایی است که پرستاران مرتب مجبورند  انجام دهند . گرفتن خون شریانی ، به علت اینکه شریانها عمق زیادی دارند و بواسطه بافت های دور و بر مراقبت می شوند ،سخت تر است . بمحض وارد شدن سوزن ، وجود یک لایه عضله صاف به پیرامون دیواره شریان ،}

^{سبب بروز تغییرات فیزیولوژیک به صورت اسپاسم سریع شریانی می شود . شریان های کوچکتر نظیر رادیال و اولنار سریعتر منقبض می شوند . چون شریان به راحتی قابل مشاهده نیستند ، پرستار باید آنها را توسط لمس نبض شناسایی نمایید . شریان رادیال ، شریان انتخابی جهت کنترل گاز های خون شریانی است . سایر نواحی شامل شریان های براکیال ، اولنار ، فمورال ، دورسال پدیس و تیبیا است . در نوزادان می توان از شریان نافی نیز استفاد ه کرد .}

نمونه خون جهت آزمایش ABG با استفاده از یک سوزن استریل شماره ۲۵ یا ۲۶ ( متصل به سرنگ هپارینه ) و ورود آن به داخل یک شریان سطحی بدست می آید . برای این منظور غالبا از شریان رادیال استفاده می شود . این شریان به راحتی قابل دستیابی بوده ، نبض آن به خوبی حس شده و با عارضه کمتری همراه است . عوارض کمتر بعلت دسترسی راحت این شریان و وجود جریان جانبی از طریق شریان اولنار می باشد . نمونه گرفته شده در سرنگ باید روی یخ گذاشته شود و به سرعت به ازمایشگاه فرستاده شود .

• در موارد دشوار ، جهت آشکار تر شدن رگ ، یک استوانه ی پارچه ای را زیر مچ دست بیمار قرار دهید و دست را به حالت هیپراکستانسیون در آورید .
• توسط لمس ، نبض رادیال را پیدا کنید .
• پوست را با یک محلول ضد عفونی بشویید و با الکل پاک کنید .
• نبض را بین دو انگشت نشانه و میانی خون بگیرید .
• آنگاه سوزن را با زاویه ۴۵ یا ۹۰ درجه ( هر طور که مسلط باشید ) وارد شریان نمایید .
• معمولا ۰٫۵ تا ۱ میلی لیتر خون کافی است .
• پس از خارج کردن سوزن ، یک پنبه یا گاز استریل را به مدت ۵ دقیقه یا بیشتر روی ناحیه فشار دهید تا مانع از بروز هماتوم شود .
• هوای سرنگ را خالی نمایید و آن را سریعا در یک ظرف محتوی پودر یخ قرار داده فورا به ازمایشگاه بفرستید ، تاخیر در این کار و نیز نداشتن ظرف یخ ، منجر به نتایج غلط در جواب آزمایش می شود .

کنترا اندیکاسیون های انجام ABG

• عدم وجود کولترال کافی در محل خونگیری
• عدم انجام این تکنیک در یک ضایعه یا از طریق شانت جراحی
• شواهدی از بیماری عروقی محیطی در ناحیه دوردست نسبت به محل خونگیری
• وجود کوآگولوپاتی یا درمان ضد انعقاد با دوز متوسط تا زیاد

نمونه خون وریدی یا شریانی ؟

خون تیره و بدون نبض که نیاز به ساکشن دستی با آسپیراسیون سرنگ دارد ، نمونه خون وریدی است (مگر موارد شوک شدید یا ایست قلبی) . نشانه دیگر از وریدی بودن خون بدست آمده ، این است که SaO2 در آنالیز ABG به طور قابل ملاحظه از SaO2 پالس اکسیمتری پایین تر است .

مراقبتهای قبل از نمونه گیری :

• باید به بیمار در مورد روند نمونه گیری و نیازی که به انجام آزمایش وجود دارد ، آموزش داده شود .
• به بیمار توضیح داده شود که ورود سوزن موجب درد کوتاه مدت خواهد شد و لازمست ضمن این روند عضو ثابت نگه داشته شود تا از صدمات بافتی و آسیب به اعصاب و تاندونها اجتناب گردد .
• همچنین بعد از گرفتن نمونه به بیمار آموزش داده شود که نیاز به فشار روی محل نمونه گیری برای ۱۰ – ۵ دقیقه ضروری است .
• این کار ممکن است برای بیمار ناخوشایند باشد .
• قبل از نمونه گیری از شریان رادیال باید آزمایش آلن ( Allen Test ) انجام شود .
• نمونه خون باید توسط سرنگ هپارینه بصورت پر و خالی کردن سرنگ و آغشته شدن دیواره آن با هپارین تهیه گردد و روی یخ گذاشته شود تا تبادلات گازها و خروج آن از نمونه به حداقل برسد .
• 

قبل از نمونه گیری ، محل آن باید با محلول پاویدون آیودین به شعاع ۵ سانتی متر شستشو داده شده و اجازه داده شود که ناحیه خشک شود . در بیمارانی که از انجام آزمایش اضطراب داشته باشند یا مشکلات دیگری داشته باشند که موجب هیپرونتیلاسیون شود نتایج آزمایش ممکن است تغییر کند .

روند بعد از آزمایش :

• بعد از نمونه گیری باید فشار ممتد بر روی محل نمونه گیری ( به مدت ۵ دقیقه برای شریان رادیال و ۱۰ دقیقه برای شریان فمورال ) اعمال گردد .
• بر روی برگه درخواست ، میزان درجه حرارت ، Hb و شرایط ضمن نمونه گیری نظیر میزان و نوع وسیله تجویز اکسیژن ، شرایط تنظیم دستگاه ونتیلاتور ( مد تنفسی و تنظیمات دستگاه ، میزان FiO2 و … ) ذکر شود تا تفسیر نتایج حاصل از آزمایش بر اساس شرایط نمونه گیری صورت پذیرد .
• بانداژ فشاری در بیماران با اختلالات انعقادی یا دریافت کننده دارو های ضد انعقاد ممکن است ضرورت یابد .
• عوارض نمونه گیری شریانی ممکن است خونریزی یا تشکیل هماتوم در محل نمونه گیری و صدمه به شریان و ساختمان های اطراف باشد .
• 

^{منبع :http://nurse-station.ir}

• اصول مراقبتهای ویژه در CCU ، ICU ، دیالیز ( حسین شیری – ملاحت نیک روان مفرد )
• کتاب جامع فوریت های پرستاری ( تالیف ملاحت نیک روان مفرد )
• تفسیر ABG ( نوشته دکتر حجت اله اکبرزاده پاشا )

خونگیری شریانی چگونه انجام می شود

کنترل گازهای خون شریانی,گرفتن خون شریانی,نمونه خون وریدی یا شریانی,گرفتن نمونه خون شریانی,نحوه ی گرفتن خون شریانی,نحوه گرفتن گاز خون شریانی,نحوه گرفتن خون شریانی,روش گرفتن خون شریانی,عوارض گرفتن نمونه خون شریانی,نحوه گرفتن گازهای خون شریانی

این خوردنی ها در فصل امتحانات کنار بگذارید!

تغذیه در ایام امتحانات دعای آرامش اعصاب تغذیه در زمان امتحانات برنامه‌غذایی فصل امتحانات تغذیه در دوران امتحانات تغذیه دانش آموزان در امتحانات راههای آرامش اعصاب تغذیه امتحانات راههای آرامش اعصاب تغذیه در امتحانات تغذیه در فصل امتحانات تغذیه دانش اموز تغذیه دانش آموزان در امتحانات تغذیه مناسب در امتحانات آرامش اعصاب، دور شدن استرس ،فصل امتحانات ، موادغذایی مفید، رژیم غذایی فصل امتحانات قرص آرامش اعصاب تغذیه دانش آموز تغذیه دانش آموز تغذیه دانش آموزان در امتحانات روشهای آرامش اعصاب

برای اینکه نتیجه بهتری از مطالعه و درس خواندنتان  در فصل امتحانات بگیرید باید تغذیه مناسبی هم داشته باشید که شامل مواد مفید برای خون رسانی به مغز باشد بعضی از موادغذایی مانع این امر می شوند انهارا بشناسید

دانشمندان با بررسی خون و فعالیت‌های مغزی دریافتند، موادغذایی و رژیم غذایی افراد نقش بسزایی در هوش و پرورش استعداد دارد. اگر در فصل امتحانات قرار دارید و می‌خواهید بهترین نتیجه را بگیرید و در مدت زمان باقی مانده بیشترین استفاده را از مغز خود ببرید، باید مصرف غذاهای سرد مانند سالاد و گوجه سبز و آبغوره و سرکه و فست فود‌ها و مواد غذایی سرخ کردنی را کنار گذاشته و مایعات را بیشتر در برنامه‌غذایی بگنجاند.

بررسی‌ها نشان می‌دهند، مایعات و آبمیوه‌ها نقش زیادی در تامین قند مورد نیاز مغز برای هوش و افزایش فعالیت‌های مغزی را دارد و محققان در مطالعات اخیر دریافتند که در آب‌میوه‌ها به ویژه آب سیب و هویج آنزیمی به نام بروملاین وجود دارد که باعث رساندن قند خون به مغز می‌شود و خاصیت‌های عمده زیادی برای بدن دارد. 

نتایج مطالعات نشان می‌دهند، مصرف آب‌میوه‌ها در امتحانات باعث آرامش اعصاب و دور شدن استرس می‌شود و ماده‌های شیمیایی موجود در ترکیبات میوه‌ها مانع از خستگی و کسالت و بی‌حوصلگی هنگام درس خواندن می‌شود.

این خوردنی ها در فصل امتحانات کنار بگذارید!

آرامش اعصاب، دور شدن استرس ،فصل امتحانات ، موادغذایی مفید، رژیم غذایی فصل امتحانات,برنامه‌غذایی فصل امتحانات,تغذیه در امتحانات,تقویت حافظه در فصل امتحانات,تغذیه دانش اموزان در فصل امتحانات,تغذیه دانش آموزان در امتحانات,تغذیه در ایام امتحانات,تغذیه در دوران امتحانات,تغذیه در زمان امتحانات,تغذیه در فصل امتحانات,تغذیه مناسب در امتحانات,تغذیه امتحانات