
همه ما دوست داریم تا شکمی بدون بر آمدگی و تخت مثل شکم مانکن ها و سلبریتیها داشته باشیم. ولی برای بسیاری از ما، داشتن شکمی مثل آنها فقط گفتنش راحت است!
به من اعتماد کنید، اگر یک ست هزار تایی هم درازنشست بزنید، لزوما به شما کمکی در جهت خلاص شدن از شر چربی شکمتان نخواهد شد! این تمرینات کاردیو است که واقعا باعث خواهد شد چربیهایتان بسوزد.
با وجود این، نکاتی هم وجود دارد که برای رسیدن به شکمی صاف و تکه تکه، به شما کمک خواهد کرد.
زمانی که رژیم هستید هیچگاه وعده های غذاییتان را نادیده نگیرید. در عوض، هر سه چهار ساعت یکبار وعدهی غذایی کم حجم تری بخورید. اینکار کمک خواهد کرد تا چرخ سوخت و ساز بدنتان بچرخد، و هنگام شام به وسط غذاها شیرجه نزنید!
ممکن است نفخ هم باعث شود تا شکمتان بزرگتر از آنچه واقعا هست بنظر بیاید. پس آرام و به اندازه جویدن میتواند کمک کند تا هوای کمتری قورت دهید و البته هضم غذایتان هم راحتتر خواهد شد.
بله، مُشت! بوکس ورزشی عالی برای به فعالیت در آوردن عضلات مرکزی بدن شماست و میتواند برای بدست آوردن شکمی تخت به شما کمک کند. از رقص پا و پیچ و تاب خوردن کمرتان گرفته تا پرتاب کردن مشتهایتان، هر چه که فکرش را بکنید روی عضلات شکمتان کار میکند، عرقتان را در میآورد و کلی هم کالری خواهد سوزاند؛ همزمان، کل بدنتان را هم تقویت میکند!
استرس نیز میتواند باعث شود تا چربیهایتان در اطراف بخشهای میانی بدنتان اندوخته شود. زمانی که استرس داشته باشید مادهای بنام کورتیزول در بدنتان ساخته میشود که همانند یک هدایتگر امواج چربیها را به سمت بخشهای میانی بدنتان روانه میکند. نگرانی و استرسهایتان را کنار بگذارید و تفاوت را در بدن و زندگیتان ببینید!
مطالعات نشان دادهاند که پودرهای پروتئین به صاف شدن شکم کمک میکنند، مخصوصا پروتئین وی. حداقل چند بار در هفته یک نوشیدنی پروتئینی مصرف نمایید و ببینید که چربیهایتان میریزد!
چربی شکم شما عاشق این است که فعالیتی نداشته باشید. اشتباه نکنید، نیازی به یک ساعت ورزش روزانه در باشگاه نیست، فقط کافیست از روی مبل بلند شوید و کاری بکنید! چه راه رفتن در پارک، چه شنا و چه رقصیدن، بهرحال فعال باشید و عرق بریزید تا سوختن چربیهای شکمتان شروع شود.
منبع-http://fitnessmagazine.ir
اگر میخواهید شکم نداشته باشید باید مدل زندگی خود را تغییر دهید
صافی شکم,شکم تخت,پروتیین و صافی شکم,برای صافی شکم,شکم تخت وصاف,شکم تخت داشتن,تخته شکم,ورزش شکم تخت

متاسفانه بدنسازی در ایران به علت استفاده از مکملها و ترکیبات پروتئینی گوناگون، بسیار خطرناک و پرحاشیه است. خیلی از مکملهایی که پیروان زیادی هم در بین بدنسازان دارند، از بهداشت و کیفیت خوبی برخوردار نیستند. حتی در عالی ترین حالت هم این مکملها میتوانند تاثیرات نامطلوب و بسیار مضری بر کلیهها و کبد افراد مصرفکننده بر جای بگذارند.»
شاید بتوان به جرات گفت که اصلا بدنسازی با این شیوهای که این روزها در میان جوانهای ما مد شده، اصلا ورزش نیست و بیشتر افرادی که به سمت آن میروند، به شدت با جان و سلامتی خود بازی میکنند.
افرادی که بنا به هر دلیلی از داروهای بدنسازی استفاده کردهاند و دچار عوارض آن مانند از دست دادن کلیهها و پیوند این عضو حساس شدهاند، باید بدانند که یکی از حساسترین شرایط رژیمدرمانی باید در مورد آنها اعمال شود. در رژیم افراد مبتلا به ناراحتیهای کلیه و کسانی که پیوند کلیه شدهاند، کل مقدار و نوع پروتئین، مایعات، املاح اصلی مانند سدیم، پتاسیم، فسفر، بیکربنات و تعادل اسیدی و بازی مواد غذایی دریافتی آنها باید به شدت کنترل و رعایت شود. این مقدار از مواد دریافتی هم بر اساس آزمایشهای پاراکلینیک، حجم دفعی هر ادرار و سایر مشخصات فردی هر بیمار تعیین میشود.
چنین افرادی باید علاوه بر پزشک معالج خود، تحت درمان یک متخصص تغذیه که در این زمینه فعالیت داشته است هم باشند تا او با چیدن یک برنامه غذایی مناسب، از بروز مشکلات بیشتر در بیمار، پیشگیری کند. متخصصان تغذیه در مورد بیمارانی کلیوی، به صورت جداگانه و تکبهتک نظر میدهند و برنامه غذایی ارائه میکنند. به همین دلیل ما نمیتوانیم بگوییم تمام افرادی که تحت پیوند کلیه قرار گرفتهاند، باید چه خوراکیهایی بخورند و چه خوراکیهایی نخورند.
سختترین مدل تعیین برنامه غذایی، برای بیماران کلیوی یا آنهایی است که عمل پیوند کلیه انجام دادهاند و این بیماران باید در زمان ریکاوری یا نوتوانی خود به شدت از نظر تغذیهای تحت نظر باشند تا بتوانند بعد از پیوند از حداکثر کارکرد کلیههایشان بهرهمند شوند.
دکتر محمدرضا وفا
منبع: سلامانه
چرا ورزش بدنسازی با کلیه ها ضرر دارد؟
ورزش بدنسازی و مکملها,زیان مکمل ها برروی کلیه

آسپرین به طورمعجزه آسایی به معالجه جوش و از بین بردن آکنه و زخم های قدیمی کمک می کند.
سالیسیک اسید موجود در آسپرین خاصیت لایه برداری داشته و سلولهای مرده پوست را از بین میبرد. استفاده از این ماسک بهمدت یک ماه میتواند باعث شادابی و طراوت پوست شود.
* مدت زمان آماده سازی این ماسک ۷ دقیقه میباشد
◄ مواد لازم
☻ ۱ تا ۳ قرص آسپرین
☻ فنجان یا لیوان
☻ بشقاب صاف
☻ عسل گرم (حالت رونده داشته باشد)
☻ مرطوب کننده صورت یا روغن طبیعی مثل بادام، زیتون یا نارگیل
◄ طرز تهیه
به نسبت میزان سطح پوشش که لازم است از ۱ تا ۳ آسپرین استفاده نمایید.
آسپرین را با چرخاندن فنجان یا لیوان خرد کنید و در ظرف بریزید.
چند قطره آب اضافه کرده و هم مبزنید تا آسپرین در آب حل شود و حالت خمیری و چسبناکی به خود بگیرد.
عسل گرم و مرطوب کننده (یا روغن) را اضافه کنید.
ماسک را روی صورت بگذارید و یا روی لکه ها بمالید. اجازه دهید خشک شود و پس از ده دقیقه آن را بشویید.
◄ اخطار :
این ماسک ممکن است در پوستهای حساس و آسیب دیده، ایجاد خارش و قرمزی کند. در این صورت، ادامه درمان را قطع کنید.
ماسک آسپرین و عسل همراه با طرز تهیه
خاصیت لایه برداری آسپرین,ماسک آسپرین,ماسک آسپرین و عسل,ماسک آسپرین برای صورت,ماسک صورت آسپرین,ماسک با آسپرین

شاید امروزه با ورود غذاهای رنگارنگ ، دیگر توجه ای به غذا های سنتی کشور نشود ، اما همچنان دیزی و آبگوشت طرفداران بسیاری دارد. شاید ظاهر این غذای ساده باشد ، اما در پس این ظاهر ساده ، فواید بسیاری پنهان شده است.
به ظاهر ساده اش نگاه نکنید. درست است که تمامش تکه ای گوشت و دنبه، یک پیاز چهار قاچ، مشتی نخود لوبیا و دوتا سیب زمینی و گوجه فرنگی است که داخل یک قابلمه آب پخته می شود اما ماجرا به همین سادگی هم نیست.غذایی که به اندازه تاریخ ایران قدمت دارد، پختنش قلق دارد و جا افتادنش خبرگی می خواهد. علاوه بر این آبگوشت برای بسیاری نماد سنت و فرهنگ ماست؛ نماد خانه و خانواده و یادآور گذشته های نه چندان دور که این خوراک پای ثابت عروسی و عزا بود. آبگوشت بوی خاطرات پدربزرگ و مادربزرگ ها را می دهد؛ بوی خوش زمانی که آدم ها خودشان را به میز و صندلی پیچ نکرده بودند و خبری از کلسترول بالا و چربی خون نبود. آبگوشت بخشی از فرهنگ ماست؛ فرهنگی که هر چند دستخوش تغییر شده اما چون در سنت پرمایه آشپزی ایرانی حل شده و طعم و بوی خودمان را گرفته. هیچ وقت کاملا از یاد نخواهد رفت. در پرونده کوچک این شماره آبگوشت را تجزیه و تحلیل می کنیم و اینکه چرا آبگوشت از یاد رفته را یادآوری. تا همین ۱۰۰سال پیش، آبگوشت رسمی، گوشت بود و پیاز و بنشن و لیمو امانی با کمی دارچین و زردچوبه اما با ورود سیب زمینی و گوجه فرنگی، آبگوشت رنگ و بوی دیگری به خود گرفت. گوجه فرنگی به عنوان طعم دهنده قوی با قابلیت رنگ دهی بی نظیر، به اکثر غذاهایی ایرانی اضافه شد و با توجه به ته مزه ترشی که دارد، با ذائقه ترش و شور ایرانی کاملا سازگار است. با اضافه شدن گوجه فرنگی به آبگوشت، این غذا به نظر اکثر ایرانی ها خوش مزه تر شده است و رنگ بهتری دارد؛ به طوری که آبگوشت امروزی بدون گوجه فرنگی غیرقابل تصور است. از سوی دیگر اضافه کردن گوجه فرنگی به دلیل خواص بی شمارش، آبگوشت را به غذای سلامت تری تبدیل کرده است. علاوه بر گوجه فرنگی، عصاره آن یعنی رب گوجه فرنگی هم در تهیه این غذا استفاده می شود اما بهتر است مقدار آن کم باشد چون رب گوجه طعم غالب داشته و سایر مزه ها را از بین می برد. سیب زمینی هم دقیقا داستان مشابهی دارد؛ با این تفاوت که به جای طعم و رنگ، حجم غذا را افزایش داده و مصرف بنشن و نان را کمتر می کند. از زمان اضافه شدن سیب زمینی به آبگوشت، بافت گوشت کوبیده هم بهتر و نرم تر شده و آبگوشت را برای افرادی که معده حساسی دارند قابل خوردن کرده است. قبل از اینکه زودپز و قابلمه های عجیب و غریب سر از آشپزخانه های ایرانی درآورند، دیزی بهترین وسیله برای پختن آبگوشت بود. مزیت دیزی در این بودکه سهم هر کسی در ظرف خودش بود و برای خوردنش با کسی شریک نمی شد. این روش علاوه بر رعایت عدالت، بهداشتی تر هم بود و از انتقال بیماری های پوستی و گوارشی تا حدی جلوگیری می کرد. در ضمن این کار باعث بهتر و زودتر پخته شدن غذا هم می شد. دیزی از قدیم سه نوع داشته است: دیزی سنگی: پخت غذا در دیزی سنگی بسیار آرام صورت می گیرد. بنابراین باید آب کمتری برای پختن غذا استفاده شود. آبگوشتی که با دیزی سنگی پخته می شود از همه انواع آنجا افتاده تر و خوشمزه تر است. دیزی گلی یا سفالی: دیزلی سفالی علاوه بر اینکه مدت پخت را کمتر کرد، طعم جدیدی به آن بخشید. تفاوت دیزی سفالی و سنگی از نظر ظاهری در گردن آن است که در نوع سفالی کمی باریک شده است تا غذا بهتر جا بیفتد. دیزی فلزی: دیزی فلزی که در گذشته مسی بود و حالا معمولا از روی ساخته می شود، آخرین ابداع در پخت آبگوشت بود. با استفاده از فلز مدت زمان پخت پایین تر آمده اما از کیف غذا تا حدی کاسته شده است. بیشترین مورد استفاده دیزی فلزی در قهوه خانه هاست. دیزی فلزی نسبت به دیزلی گلی گردن باریکتری دارد چون آب بیشتری از غذا تبخیر می شود. علاوه بر گوجه فرهنگی و سیب زمینی، سایر اجزای آبگوشت برای قرن های متمادی در کنار هم بوده و به شکلی یاران جدانشدنی این غذا محسوب می شوند. مواد اولیه ای که در بسیاری از غذاهای ایرانی در کنار هم تکرار شده اند، اما در هر کدام با تغییرات کوچکی، طعم و رنگ متفاوتی به خود می گیرند. اجزای اصلی و باستانی آبگوشت موادی هستند که از دیرباز در همین سرزمین به عمل می آمدند و تا امروز بدون تغییر باقی مانده اند. چند سالی است که روش پخت آرام یا «Slow Cooking» به عنوان یکی از بهترین روش های آماده سازی غذا در فرهنگ غرب وارد شده است و حتی برای آن دستگاهی به نام آرام پز اختراع کرده اند که غذا را در مدتی طولانی و با دمای کم می پزد تا مواد خواص خود را حفظ کنند. این روش قرن هاست که در آشپزی ایرانی رواج داشته و دارد. اگر غیر از این باشد، ذائقه ایرانی آن را نمی پسندد و معتقد است به اصطلاح جا نیفتاده است. در گذشته آبگوشت قوت غالب مردم ایران بوده است؛ غذایی که در خانه های دهقانی با کمی حبوبات و نمکی و پیاز و اگر بود تکه ای دنبه به ساده ترین شکل پخته می شد. این غذا سر سفره اعیاو اشراف هم با ادویه، گوشت فراوان و مخلفات بسیار آماده بود. این غذا خوردنش آدابی دارد: ۱ مرحله اول، سرو آبگوشت: آب آن را از سایر مواد جدا کنید. دنبه را کوبیده و آن را به آبگوشت اضافته کنید. سپس تکه نان های لقمه شده در آن خیسانده و خورده شود. گاهی بخشی از مواد نکوبیده هم به آب گوشت اضافه می شود. ۲ مرحله دوم، مواد خشک آبگوشت: این مواد را همراه بخشی از پیاز و لیمو امانی با هم کوبیده و با نان و مخلفات خورده می شود. البته همین کارهای به ظاهر ساده قلق خودش را دارد. تفاوت یک آبگوشت خور حرفه ای با آبگوشت خور آماتور در همین جزئیات معلوم می شود. گوشت: جای توضیح ندارد که اصلی ترین بخش هر آبگوشت، گوشت است. گوشت آبگوشتی عموما از قسمت های ارزان قیت و پرچربی گوسفند مانند قلوه گاه انتخاب می شود اما برای تهیه آبگوشت خوب، گردن و ماهیچه گوسفند در کنار تکه ای دنبه بهترین انتخاب هستند. بافت گوشت گردن لطیف، نرم و مناسب کوبیده شدن است و ماهیچه هم علاتوه بر طعم عالی و نرم، لعاب زیادی به غذا می دهد. حبوبات: بنشن یا به طور مشخص نخود و لوبیا سفید و گاهی لوبیا چیتی پای ثابت آبگوشت بوده و بدون آنها تهیه این غذا میسر نیست اما در عین حال این حبوبات مشکل سازترین بخش آن هم محسوب می شود. نخود و لوبیا از حبوبات سنگین، نفاخ و دیرهضمی هستند که لذت خوردن آبگوشت لذیذ را برای معده ضعیف به کابوس تبدیل کنند. بنابراین قبل از پختن آبگوشت برای این مشکل باید تمهیدی اندیشید. بهترین کار برای پختن بهتر و جلوگیری از نفخ حبوبات، خیساندن آنها از یک روز قبل است اما تنها خیس کردن چاره کار نیست. در طول این مدت لازم است آب نخود و لوبیا چندین بار عوض شود تا از نفخ آن جلوگیری شود. علاوه بر این در بعضی روش های پختن، حبوبات را قبل از افزودن به غذا حدود نیم ساعت در آب می جوشانند، سپس آب آن را دور ریخته و بنشن را به غذا اضافه می کنند. البته در آبگوشت های مختلف از حبوبات دیگری مانند لوبیا قرمز، لپه و عدس هم استفاده می شود. در کنار اینها استفاده از مقدار کمی برنج یا بلغور گندم برای لعاب دادن به آبگوشت رایج است. پیاز: کاربرد اصلی آن گرفتن بوی نامناسب گوشت است، پیاز نقش موثری در طعم دادن به آبگوشت دارد. علاوه بر این شاخص ترین مواد مصرفی در آبگوشت مانند دنبه و گوشت قرمز از نظر سلامتی خیلی خوشنام نیستند. اضافه کردن پیاز بافت آن را نرم و هضم آن را آسانتر می کند. زردچوبه: بی دلیل نیست که به آن زعفران هندی می گویند. اصلی ترین و پرمصرف ترین ادویه در آشپزی ایرانی همین ادویه است. تا قبل از ورود گوجه فرنگی به آشپزی ایرانی، مهمترین رنگ دهنده غذایی بود و هنوز هم کمتر غذای ایرانی یافت می شود که از زردچوبه در آن استفاده نشود. زردچوبه در کنار رنگ، عطر ملایم و خوشی به غذا می دهد که باعث باز شدن اشتها و رفع بوی نامطلوب گوشت می شود. این ادویه ضد نفخ در کنار حبوبات، باعث تعادل طعم غذا می شود. دارچین: اگر آبگوشت را یک اثر هنری فرض کنیم، دارچین در حکم امضای پای کار است؛ یار همیشگی غذاهای جرب و سنگین مانند کله پاچه، حلیم و شله زرد. با آنکه دارچین ادویه ایرانی نیست اما پای ثابت آشپزی و قنادی ایرانی است. دارچین علاوه بر عطر خوشی که به غذا می دهد، به هضم غذاهای سنگین کمک کرده و چربی و کلسترول خون را کنترل می کند و باید در آخرین مرحله، یعنی قبل از سرو به غذا اضافه شود تا علاوه بر حفظ عطر و خواص، باعث بدرنگ شدن آبگوشت نشود. لیمو امانی: طعم ترشی، یکی از طعم های مورد علاقه ایرانی هاست. لیمو امانی طعم دهنده بومی و بی نظیری است که طعم ترشی مورد علاقه ذائقه ایرانی را به آبگوشت می دهد. لیمو امانی نوعی لیموی بسیار ترش است که تازه آن قابل استفاده نیست و برای مصرف باید حتما خشک شود. حضور لیمو امانی در آبگوشت علاوه بر طعم دهی باعث جذب چربی غذا و کنترل آن نیز می شود. بهتر است لیمو امانی بعد از پخت گوش و یک ساعت آخر به غذا اضافه شود چون علاوه بر اینکه له شده و دانه های تلخ آن وارد غذا می شود، از پخته شدن گوشت هم جلوگیری می کند. یادتان باشد لیمو امانی را باید قبل از پخت، حداقل یک ساعت خیس کنید و پیش از افزودن به غذا با چنگال سوراخ کنید.گوجه و سیب به آبگوشت آمد
دیزی؛ آبگوشت انفرادی
دوستان گرمابه و گلستان
آرام پزی؛ میراث آشپزی ایرانی
حرفه ای ها می دانند
اجزای اصلی آبگوشت
اجزای فرعی آبگوشت
با این غذای ساده اما مقوی آشنا شوید
بهترین غذای سنتی,بهترین غذای سنتی ایرانی,بهترین غذای سنتی ایران

بیایید واقع بین باشیم ، ما ایرانی ها در مصرف برخی از مواد غذایی و یا در انجام برخی کار ها بیش از اندازه زیاده روی می کنیم. کسی نمی تواند منکر این مسئله شود که در ایران مصرف نوشابه از بسیاری از کشور ها بالاتر است.
براساس این آمار مصرف نوشابه در ایران بیش از ۴ برابر استاندارد جهانی بود. آن هم در وضعیتی که مصرف سالیانه ۱۰ لیتر نوشابه در دنیا هم به قدر کافی خطرناک است، چه برسد به مصرف سالیانه ۴۲ لیتر نوشابه در ایران. به این بهانه سراغ دیگر آمارهای تغذیه مردم در ایران رفتیم و البته آنها را با سرانه جهانی شان مقایسه کردیم. آماری که غیر از مصرف زیاد میوه بین ایرانی ها، بقیه همه خطرناک بود. اگر در هر وعده غذایی نوشابه می خورید، اگر همیشه نمکدان دستتان است و اگر دوست دارید غذای چرب بخورید یا به شیرینی ها علاقه زیادی دارید، خواندن این آمار را از دست ندهید. آماری که پس از خواندن آن، شاید بعضی از عادت های غذایی بدمان را کنار بگذاریم. در کنار این به بعضی دیگر از رکوردهای ایرانی هم اشاره کردیم که البته آن بخش هم خواندنی است.
سرانه مصرف نوشابه در ایران برای یک سال ۴۲ و در جهان تنها ۱۰ لیتر است! یعنی ما ۴ برابر استانداردها نوشابه می نوشیم! ایرانیان سالیانه بیش از ۴ هزار میلیارد تومان برای نوشابه هزینه می کنند. رقمی بیش از یک ماه یارانه نقدی تمام ۷۰ میلیون نفر
ما در ایران ۶ برابر آنچه در که دنیا نان خورده می شود، نان می خوریم. اگر هر نان بربری را ۲۰۰ گرم فرض کنیم، ما در سال ۸۰۰ نان بربری می خوریم. یعنی تقریبا روزی بیش از ۲ نان. البته همه می دانیم که چه میزانی از این آمار را دور می ریزیم. در ایران سالیانه ۲۵ میلیارد قرص نان پخته می شود.
هر ایرانی در سال ۸ کیلوگرم تخم مرغ مصرف می کند. با فرض اینکه هر تخم مرغ ۶۰ گرم است، آمار مصرف تخم مرغ برای هر ایرانی در سال ۱۳۳ عدد می شود. یعنی هر ۳ روز یک تخم مرغ. در آمار جهانی هر فرد ۲۴ کیلوگرم تخم مرغ مصرف می کند. ۴۰۰ عدد در سال. به صورت میانگین روزی یک عدد.
ما در ایران یک سوم اروپایی ها شیر می خوریم. مصرف لبنیات در ایران برای هر فرد روزانه ۱۳۹ گرم است که فقط ۲۸ گرم از آن را شیر تشکیل می دهد. در حالی که مصرف مطلوب لبنیات هر فرد باید روزانه ۲۲۵ تا ۲۴۰ گرم باشد.
ایران به ۲ دریا مشرف است؛ دریای خزر و خلیج فارس. میزان صید ماهی در ایران جایگاه خوبی بین کشورهای دیگر دنیا دارد، اما هنوز ماهی وارد سبد غذایی مردم ایران نشده است. همه ما چند نفری را می شناسیم که از مزه آن متنفر هستند.
ایران در تولید ۱۵ میوه اصلی کره زمین مقام اول تا دهم را دارد و بیش از ۴ درصد از میوه دنیا را تولید می کند. به همین دلیل میوه بیشتری نسبت به کشورهای دیگر دنیا مصرف می کنیم. ۲ برابر مردم دنیا و ۵/۱ برابر مردم اروپا. رکورددار مصرف میوه در دنیا دومنیکن است که روزانه یک کیلوگرم میوه می خورند.
در مصرف آب آمار قابل دفاعی داریم. البته بخشی از مصرف بالای آب بین ایرانی ها، به هزینه پایین و آب و هوای گرمسیری ایران برمی گردد. ما ۲ برابر مردم دنیا آب می نوشیم. تقریبا روزی یک لیتر.
شاید همه تصور کنیم که از برنج خورترین مردم دنیا هستیم، اما آمار چیز دیگری را ثابت می کند. تا ۳۰ سال پیش مصرف سرانه برنج ۱۵ تا۲۰ کیلوگرم بوده در حالی که طی چند ساله گذشته این میزان به ۳۹ تا ۴۰ کیلوگرم افزایش داشته است. مصرف برنج در ایران کمتر از نصف کشورهای دیگر آسیاست.
سرانه فضای ورزشی برای هر ایرانی کمتر از یک کمتر مربع است؛ یعنی یک سوم میانگین جهانی! سرانه فضاهای ورزشی در هر کشور یکی از عوامل زندگی سالم است که در ایران اصلا وضعیت خوبی ندارد.
ایرانی ها روزانه ۴۰ دقیقه تلفن حرف می زنند. بخش زیادی از بیماری های مفصلی در ناحیه گردن به خاطر همین عادت بد گریبان ایرانی ها را می گیرد. این آمار در مقایسه با دیگر مردم دنیا ۴ برابر است.
در ۸ سال گذشته، متوسط تعداد داروهای تجویز شده در هر نسخه، بیش از ۴ قلم بوده است که در حال حاضر متوسط کشوری آن به ۶ قلم رسیده. میانگین جهانی کمتر از ۲ قلم در هر نسخه است. یعنی در ایران بیش از ۳ برابر متوسط جهانی است.
در این بخش از همه دنیا جلوتر هستیم. سرانه مصرف شکر ما در سال نگران کننده است. هر ایرانی در روز ۱۰۰ گرم شکر مصرف می کند که کارشناسان تغذیه آن را دلیل اصلی اضافه وزن ایرانی ها می دانند.
ایرانی ها در مصرف سم سفید هم رکورددار هستند. شاید باور نکنید اما ما روزانه ۲۰گرم نمک مصرف می کنیم. ۲ برابر آنچه که در دنیا نمک استفاده می کنند و ۴ برابر آنچه که کارشناسان تغذیه آن را استاندارد می دانند.
ما ایرانی ها در این موارد قهرمانیم