اگر نگران سلامت سیستم عصبی خود هستید بخوانید

نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام راهکار های سلامت سیستم عصبی سیستم عصبی و تقویت آن نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام راهکار های سلامت سیستم عصبی نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام سیستم عصبی و تقویت آن راهکار های سلامت سیستم عصبی نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام سیستم عصبی و تقویت آن راهکار های سلامت سیستم عصبی نکاتی برای داشتن مغز سلام نکاتی برای داشتن مغز سلام

می توان مغز را از مهم ترین اعضای بدن و حیاتی ترین آنها دانست، بسیاری از افراد آنگونه که باید ، به سلامت مغز اهمیت نمی دهند. اگر شما نیز نگران سلامت مغز و سیستم عصبی خود هستید ، با ما همراه باشید ، در این مطلب ده راهکار در اختیار شما قرار خواهیم داد.

بد نیست بدانید مغز مانند سایر بخش های بدن با افزایش سن دستخوش تغییر شده و دچار تحلیل و فرسودگی می شود بنابراین اگر برای حفظ و مراقبت آن در طول زندگی کاری نکنیم، ممکن است رو به زوال برود.

یکی از مشکلاتی که معمولا با افزایش سن و آغاز دوران پیری با آن روبه رو هستیم، بیماری دمانس یا زوال مغز است که آلزایمر یکی از موارد شایع آن است.

تغییرات آسیب شناختی این بیماری برای نخستین بار سال ۱۹۰۷ توسط پزشک آلمانی به نام آلوپس آلزایمر شرح داده شد و به افتخار او، نام این بیماری را آلزایمر گذاشتند.

این پزشک آلمانی پی برد که رسوب غیرعادی برخی مواد پروتئینی در درون و بیرون سلول های مغز است که باعث اختلال در ارتباط سلول های آن با یکدیگر و مانع رسیدن پیام های عصبی می شود.

در نتیجه کارکردهای عصبی، یکی پس از دیگری مختل شده و از بین می رود و درنهایت تحلیل پیش رونده سلول های مغز و کوچک شدن غیرطبیعی آن رخ می دهد.

اگرچه هنوز علت دقیقی برای این بیماری شناخته نشده، اما محققان عوامل متعددی مانند بیماری های قلبی عروقی، تغذیه ای، محیطی، بیولوژیکی و رفتاری را در بروز آن موثر می دانند.

تحقیقات نشان می دهد عوامل اصلی در بروز آلزایمر در هر فرد عبارتند از: افزایش سن، ارث، هرگونه ضربه و آسیب به سر، بالا بودن قند، فشار یا چربی خون، عدم تحرک و وزن بالا، سیگار کشیدن و در معرض دود سیگار بودن به طور مداوم، انزوا و دوری از اجتماع، استرس و فشارهای عصبی، تغذیه ناسالم و کم بودن فعالیت ذهنی.

پیشگیری همیشه بهتر از درمان است

همان طور که شما هم می دانید، بسیاری از بیماری ها قابل پیشگیری اند، اما دسته ای از بیماری ها وجود دارند که وراثت نقش اصلی را در بروز آنها دارد و قابل پیشگیری نیستند.

متاسفانه آلزایمر هم جزو این دسته از بیماری هاست و ارث و پیری از عوامل اصلی بروز آن است، اما این بدان معنی نیست که ما دست از تلاش برای غلبه بر عوامل خطر برداریم، زیرا می توانیم با تغییر در شیوه زندگی، عوامل خطر را کم کرده و در جهت حفظ هرچه بیشتر سلامت مغز گام برداریم.

ما در اینجا ۱۰ راهکار پیشگیرانه را که نقش مهمی در سلامت سیستم عصبی ـ مغزی دارد، به شما پیشنهاد می کنیم.

به تغذیه سالم خود در تمام مراحل زندگی اهمیت دهید. شاید در سنین جوانی خیلی این مهم را درک نکنید، ولی حتما اهمیت آن را در دوران پیری لمس خواهید کرد بنابراین با تغذیه سالم از کودکی، دوران پیری خود را بیمه کنید. مغز نیز مانند سایر اعضای بدن به ورزش و فعالیت نیاز دارد. ورزش مغز همان فعالیت های ذهنی است.

تحقیقات نشان داده افرادی که فعالیت های ذهنی بیشتری دارند، کمتر به آلزایمر دچار می شوند. سعی کنید در فعالیت های اجتماعی حضور پررنگی داشته باشید؛ زیرا فعالیت های اجتماعی مغز را فعال تر و همچنین روحیه شما را شاداب تر می کند. همه ما بارها این جمله را شنیده ایم که عقل سالم در بدن سالم است.

برای داشتن بدن سالم، تنها تغذیه مناسب کفایت نمی کند؛ بلکه باید به ورزش کردن نیز اهمیت دهیم. فعالیت های جسمی علاوه بر ارتقای سلامت جسمی، ضامن سلامت فکر و روح ما نیز است. بنابراین هرچه فعالیت های جسمی بیشتری داشته باشید، شانس ابتلا به این بیماری در شما کمتر خواهد شد.

سعی کنید شیوه زندگی خود را به گونه ای تغییر دهید یا اصلاح نمایید که آرامش روحی و روانی بالایی داشته باشید. آمارها نشان می دهد افرادی که در طول زندگی آرامش بیشتری داشته اند، کمتر به آلزایمر دچار شده اند.

از عوامل دیگری که می تواند زمینه ساز ابتلا به این بیماری باشد، ضربه به سر است. بنابراین از هرگونه ضربه به سر پیشگیری کنید.

پیشگیری و درمان بموقع بیماری ها و همچنین معاینات دوره ای می تواند در پیشگیری از آلزایمر تاثیر زیادی داشته باشد.

آلاینده های موجود در هوای شهرها بخصوص سرب موجود در آن آسیب های غیرقابل جبرانی را بر سلامت وارد می کند. از جمله این آسیب ها می توان به بیماری آلزایمر اشاره کرد. بنابراین یکی از راه های پیشگیری از این بیماری فرار از شهرهای آلوده و سکونت در مناطق خوش آب و هواست.

بازگشت به جامعه به کمک توانبخشی

بیماری آلزایمر بتدریج باعث کاهش عملکردهای ذهنی و به دنبال آن عملکردهای جسمانی می شود و حتی انجام فعالیت های روزانه مانند حمام کردن، لباس پوشیدن، غذا خوردن و بهداشت شخصی را دچار اختلال می کند. بنابراین در کنار مراقبت های فیزیکی و جسمانی برای حفظ کیفیت زندگی بیمار و خانواده، حفظ توانمندی های موجود بیمار اعم از توانایی های ذهنی و جسمی از مهم ترین اهداف مراقبت از این بیماران است.

توانبخشی درواقع فرآیندی است که هدفش توانا ساختن شخص دارای اختلال برای رسیدن به یک سطح ذهنی، جسمی، روانی و کارکردی مناسب است.

توانبخشی در بیماران آلزایمری اهمیت بالایی دارد؛ زیرا علاوه بر کاستن از تاثیرات ناتوانی، فرد را برای رسیدن به استقلال، خودگردانی و داشتن زندگی با کیفیت بهتر توانا می سازد. بنابراین توانبخشی تنها کنترل پیشرفت بیماری نیست؛ بلکه با توانبخشی می خواهیم بیمار به جامعه برگردد و فرصت ها و امکانات تازه ای برای زندگی به دست آورد.

از طرفی با حفظ توانایی های موجود بیمار می توانیم وابستگی او را به دیگران کمتر کنیم و از این طریق حس اعتماد به نفس و خودباوری و اطمینان و آرامش او افزایش می یابد و در چنین شرایطی، روحیه و خلق و خوی او نیزخیلی بهتر خواهد شد.

بسیاری از فعالیت های توانبخشی را می توان براحتی و تنها با برنامه ریزی منظم روزانه در جریان زندگی عادی و خیلی طبیعی به کار بست.

نکته پراهمیت در این زمینه این است که بیمار مبتلا به آلزایمر به دلیل ضعف قوای جسمی و ذهنی قادر به این برنامه ریزی نیست و تنظیم یک برنامه روزانه باید از سوی مراقبان یا اعضای خانواده صورت گیرد. قبل از تنظیم هر برنامه و انتخاب هر فعالیت باید به نکاتی توجه کرد. از جمله این که برای انجام هر فعالیت باید بیمار را تشویق کرد، اما هرگز او را مجبور به انجام آن نکرد.

همچنین سطح دشواری فعالیت ها باید با توان و علاقه بیمار متناسب باشد، به طوری که قدرت انجام آن را داشته و برایش شیرین و جذاب باشد. لازم است بدانید اگر از بیمار کاری را بخواهید که انجام آن برایش دشوار باشد، نه تنها به او کمک نکرده اید؛ بلکه اعتماد به نفس او را نیز کاهش داده اید.

برخی از فعالیت ها خیلی معمول نیست. در این موارد شما می توانید با استفاده از شیوه بازی و تفریح و مسابقه به کمک سایر اعضای خانواده بویژه کودکان و نوجوانان به نتیجه برسید.

پیش از شروع هر فعالیت و حتی حین انجام آن باید نسبت به میزان آمادگی جسمانی، خلقی و عاطفی بیمار آگاهی کامل داشته باشید، مثلا گرسنه نباشد، خوابش نیاید، حوصله داشته باشد و…

با انجام فعالیت های متناسب با سطح توانایی های بیمار، می توان به تحریک قوای بدنی و ذهنی او پرداخته و مهارت های حرکتی درشت و ریز را در او تقویت کنیم.

درواقع با توانبخشی صحیح می توان حواس پنجگانه (حسی) بیمار را تحریک و تقویت کرد. همچنین قوای مختلف شناختی و مهارت های حرکتی درشت و ظریف در وی تقویت خواهد شد. تحریک حواس پنجگانه باید به گونه ای باشد که موجب تحریک بخش های مختلف ذهن و مغز شود و در نتیجه فعالیت های شناختی در بخش های مختلف حافظه فعال شود.

فعالیت هایی که مهارت های حرکتی را تقویت می کند

مهارت های حرکتی شامل دو دسته، مهارت های حرکتی درشت و مهارت های حرکتی ظریف می شود. برای تقویت مهارت های حرکتی درشت، با بیمار به پیاده روی بروید، بازی های مختلف با توپ را به شکل بسیار ساده ای از والیبال، بسکتبال، تنیس و… تمرین کنید.

انواع بازی های هدف گیری و پرتاب حلقه یا پرتاپ توپ در یک سبد که در فاصله مناسبی قرار دارد، بازی های مناسبی در این زمینه به شمار می روند.

همچنین انجام حرکات موزون همراه موسیقی، عبور از روی مانع، عبور از زیر مانع (طناب)، دویدن آهسته، جابه جا کردن برخی اشیاء همه از تمرین های خوب در این زمینه به حساب می آیند.

مهارت های حرکتی ظریف شامل کارهایی مانند پوست کندن میوه و نقاشی کردن است. کارشناسان معتقدند نقاشی کردن به بیمار کمک می کند در بیان احساساتش موفق تر باشد. همچنین از طریق نقاشی می تواند شیوه ای برای ارتباط با دنیای پیرامون و اطرافیان بیابد. به هماهنگی چشم و دست بیشتری رسیده و در نتیجه در انجام فعالیت های روزمره مثل غذاخوردن و لباس پوشیدن موفق تر باشد.

درست کردن کارت پستال، رنگ کردن اشکال طراحی شده (توجه به این نکته ضروری است که اشکال مورد استفاده حتی الامکان نباید بچه گانه باشد)، بریدن و چسباندن برخی اشکال از داخل روزنامه، مجلات و…، رنگ کردن سفال و تخم مرغ، گلوله کردن کلاف نخ، باز کردن در شیشه، قوطی کنسرو، پهن کردن لباس روی بند و گیره زدن به آنها، بافتن با میل بافتنی پلاستیکی و دوختن با استفاده از سوزن پلاستیکی، ضرب گرفتن با انگشتان روی میز، خشک کردن گل ها و چسباندن آنها روی مقوا و تهیه کارت پستال، پر رنگ کردن طرح نقطه چین شده، بازی وصل کردن نقطه ها به هم، جداسازی اجزای شبیه به هم مانند انواع حبوبات، پیچ ها و مهره ها، سکه های پول، قطعه های پلاستیکی و رنگارنگ به کمک انگشتان، گیره، پنس، قاشق و ریختن آنها در ظرف ها یا جعبه های جداگانه، بریدن اشکال و تصاویر مختلف گل ها، اشخاص، اشکال هندسی یا تکه هایی از پارچه، صفحات روزنامه و مجله، کتاب های کهنه و دور ریختنی و چسباندن آنها روی یک تکه مقوا و تهیه یک کارت پستال یا تابلو همه از فعالیت های تقویت کننده مهارت های حرکتی ظریف به حساب می آیند.

همچنین شما می توانید از آنها در آشپزی (خرد کردن، پاک کردن) و باغبانی (آب دادن به گل ها و وجین کردن)، ساختن انواع کار دستی که در آنها بیمار به انجام حرکاتی مانند گرفتن، برداشتن، نگه داشتن، بریدن یا قیچی کردن، چسباندن و… می پردازد، کمک بگیرید.

فعالیت هایی که تقویت کننده مهارت های اجتماعی ـ کلامی است:

توانبخشی در بیماران آلزایمری تنها به تقویت مهارت های حرکتی خلاصه نمی شود بلکه لازم است مهارت های اجتماعی و کلامی نیز در آنها تقویت شود. برای تقویت مهارت های اجتماعی کارهای زیر را به شما پیشنهاد می کنیم.

با بیمار به پارک، مکان های تفریحی و عمومی مثل بازار و مراکز خرید، آرایشگاه، مسجد و… یا به منزل دوستان و اقوام بروید. با او ماشین سواری کنید. در منزل خود میهمانی ترتیب دهید. با یکدیگر و در کنار سایر اعضای خانواده غذا صرف کنید. هنگام عصر در کنار او بنشینید و عصرانه میل کنید.

به بیمار کمک کنید برای پرندگان دانه بریزد یا به ماهی ها غذا بدهد. با همکاری سایر اعضای خانواده و بیمار نمایش و پانتومیم با موضوعات اجتماعی و ساده اجرا کنید.

اگر می خواهید مهارت های کلامی بیمار نیز تقویت شود می توانید با بیمار قرآن، کتاب، روزنامه، مجله و داستان بخوانید. البته به هیچ وجه انتظار نداشته باشید فقط کتاب را در اختیار وی قرار داده و او خود با این یادآوری شما به خواندن ادامه دهد بلکه در تمام طول مدت زمانی که به این کار اختصاص داده اید باید در کنار او نشسته و وی را همراهی کنید.

حال از بیمار بخواهید داستانی را که خوانده یا فیلمی را که دیده تعریف کند. انواع بازی با کلمات را با او تمرین کنید مثلا در یک زمان محدود هر چه می تواند کلمه بگوید یا یک درجه دشوارتر در یک زمان مشخص هرچه می تواند کلماتی را که با یک حرف شروع یا با یک حرف تمام می شود را نام ببرد.

و باز هم دشوارتر این که در یک زمان مشخص هرچه می تواند نام دختر، پسر، شهر، ماشین و… بگوید که همه با یک حرف شروع می شوند. از او بخواهید کلمات به هم ریخته را مرتب کند و با آنها جمله بسازد یا جمله ناتمامی را که فعل ندارد یا چند کلمه از آن جا افتاده را تکمیل کند.

این کار را می توان به صورت کتبی یا شفاهی انجام داد. با او بازی تکمیل ضرب المثل انجام دهید، بخشی را شما بگویید و بقیه را از او بخواهید یا مشاعره کنید یا صرفا هر بیتی را که به خاطر می آورد بگوید. راجع به معنی ضرب المثل ها و شعرها با هم صحبت کنید.

با کلمات مترادف یا متضاد بازی کنید. شما یک کلمه بگویید و او مترادف یا متضادش را بگوید. معما طرح کنید. مثلا خصوصیات یک شی یا سخنی را بگویید و بیمار نام آن را بگوید مثلا گرد است، گرم است، نور دارد، بزرگ است تا او حدس بزند خورشید است. بازی هایی مثل منچ، شطرنج یا حل جدول نیز برای آنها بسیار سودمند است.

علاوه بر اینها، فعالیت های محرک و تقویت کننده عواطف مثبت نیز نباید فراموش شود. فعالیت هایی مانند موسیقی، نقاشی یا رنگ آمیزی اشکال، رایحه درمانی، تمرینات بدنی، حرکات نرمشی و ورزش، ماساژ درمانی و ایجاد اوقات شاد برای بیمار.

انجمنی برای فراموشی

انجمن آلزایمر ایران اولین تشکل غیردولتی، آموزشی، درمانی، مراقبتی و توانبخشی آلزایمر در کشور است که توسط جمعی از افراد نیکوکار تاسیس شده و در حال حاضر عضو انجمن جهانی آلزایمر است.

این انجمن در راستای اهداف خود که ارتقای آگاهی عمومی نسبت به این بیماری و نیز بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا و خانواده هایشان است، با بخش های مختلف در جهت پیشگیری، کنترل و توانبخشی این دسته از بیماران به فعالیت هایی همچون برنامه های آموزشی و تفریحی، خدمات مشاوره، ویزیت پزشکی، برنامه هایی برای مراقبان این بیماران، خدمات حمایتی و تهیه لوازم مورد نیاز آنان و مرکز جامع نگهداری و توانبخشی روزانه در خدمت این بیماران می پردازد.

هر فراموشی آلزایمر نیست

بیماری آلزایمر با یک سری علائم شناختی، عاطفی و رفتاری خود را نشان می دهد و زمان بروز آن در افراد مختلف متفاوت بوده و حتی ممکن است همه علائم در بیمار بروز نکند. شدت و تعدد علائم نیز با توجه به پیشرفت بیماری متفاوت خواهد بود، اما اولین و شایع ترین علامت، فراموشی است.

آیا اگر در کارهای روزمره خود دچار فراموشی شدیم، باید فکر کنیم به آلزایمر مبتلا شده ایم؟ مسلما خیر. اگرچه مشخصه اصلی آلزایمر فراموشی است، اما تنها با این علامت قابل تشخیص نیست؛ بلکه این بیماری با علائم دیگری همچون دشواری در انجام کارهای عادی، ضعف بیان و مشکلات گفتاری، عدم آگاهی از زمان و مکان، ضعف یا کاهش قضاوت و تصمیم گیری، مشکلات در تفکر ذهنی، جابه جا گذاشتن اجسام، تغییر در حالات و رفتار و خلق و خوی، تغییر در شخصیت و از دست دادن انگیزه و خلاقیت همراه است.

به طور کلی آلزایمر از شروع تا شدت گرفتن، سه مرحله دارد؛ در مرحله اول که به آن مرحله اولیه ـ خفیف می گویند، علائم به صورت تدریجی و طی دو تا چهار سال بروز می کند. با پیشرفت بیماری مرحله دوم که همان مرحله میانی ـ متوسط است شروع می شود.

در این مرحله بسیاری از علائم در بیمار قابل تشخیص است و این مرحله شروع وابستگی وی به اطرافیانش خواهد بود.

معمولا طول مدت این مرحله دو تا ده سال است و بالاخره مرحله آخر یا مرحله نهایی ـ شدید که بیمار وابستگی کامل پیدا کرده و طول این مدت یک تا سه سال است.

بیماری آلزایمر علاوه بر علائم ذکر شده از طریق انجام تست های روانشناسی، آزمایش خون و سی تی اسکن قابل تشخیص است.

اگر نگران سلامت سیستم عصبی خود هستید بخوانید

راهکار های سلامت سیستم عصبی,سیستم عصبی و تقویت آن

اگر کودکتان این نشانه ها را دارد نیازمند مشاوره است

اصول تربیتی کودک 1 ساله نیاز به مشاور در کودکان اصول تربیت کودکان اصول تربیتی کودک 7 ساله اصول تربیتی کودک 1 ساله نیاز به مشاور در کودکان اصول تربیتی کودکان اصول تربیتی کودک 2 ساله اصول تربیت کودک اختلالات تربیتی کودک را بشناسیم اصول تربیتی کودک یکساله اصول تربیتی کودک 1 ساله اصول تربیتی کودک 7 ساله اصول تربیتی کودک 7 ساله اصول تربیتی کودک یکساله اصول تربیت کودکان اختلالات تربیتی کودک را بشناسیم اصول تربیتی کودک اصول تربیت کودک اصول تربیتی کودک 7 ساله

تربیت کردن صحیح فرزند مسئله ای است که بسیاری از والدین بر این عقیده اند که می توانند به تنهایی از پس آن بر بیایند ، اما باید بدانید که گاهی اوقات نیاز است تا در این امر مهم و ضروری با مشاور و متخصصین کودک مشورت کنید ، چرا که می توانند شما را در مسائل تربیتی کودکتان راهنمایی کنند.

همه والدین در تربیت فرزندانشان ممکن است دچار مشکلاتی باشند و البته خیلی ها فکر می کنند که از مشاوره بی نیاز هستند و می توانند به تنهایی از پس این مسایل بر بیایند. اگر چه همه ما به کمک مشاوره با متخصصین می توانیم در امر تربیت فرزندانمان موفق تر باشیم، اما گاهی دوران کودکی و نوجوانی برای فرزندان ما مسایلی بوجود می آورد که نیاز به مراقبتهایی تخصصی تر پیدا می کنند، در چنین شرایطی اگر دیر متوجه مشکل شده و سریعتر برای کمک گرفتن از متخصصین اقدام نکنیم ممکن است فرصتهای طلایی را از دست بدهیم و آنوقت است که از این تأخیر پشیمان خواهیم شد. در این مقاله می خواهیم دستورالعملی ارائه دهیم که والدین بدانند چه زمانی فرزندشان نیاز تخصصی به مشاوره با روانپزشک یا روانشناس دارد.

۱) افسردگی طولانی

اگر فرزند شما مدتی است مانند گذشته نمی خندد و ناراحتی و افسردگی اش چند هفته طول کشیده است، اگر تلاشهای شما برای شادکردنش نتیجه ای نمی دهد و هیچ اتفاق خوشایندی او را خوشحال نمی کند؛ اگر هر چه سعی می کنید حواس او را از فکر کردن به غصه هایش پرت کنید و با چیزهایی که قبلاً دوست داشت او را شاد کنید تاثیری بر او نمی گذارد، اگر بر سر چیزهای کوچک و بزرگ گریه اش می گیرد و نمی تواند جلوی گریه خود را بگیرد. بهتر است هرچه زودتر به یک روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنید. کودکان و نوجوانان معمولاً درباره افسردگی و ناراحتی خودشان حرف نمی زنند ولی با رفتارشان نشان می دهند که افسرده و غمگینند. حتی گاهی ممکن است برای نشان دادن غصه و ناراحتی شان قوانین را زیر پا بگذارند و دست به کارهای خلاف بزنند، بنابراین خیلی سریع به این نشانه ها پاسخ دهید و قبل از اینـــکه دیر شود، فرزندتان را نزد روانپزشک ببرید.

۲) گوشه گیری

اگر مدتی است فرزند شما گوشه گیر شده و علاقه ای برای بازی و بودن با دوستان و فامیل نشان نمی دهد و ترجیح می دهد تنها باشد و در خانه بماند، بهتر است او را نزد روانپزشک ببرید. کودکان اغلب دوست دارند با دیگر همسن و سالان خود باشند و با آنها بازی کنند و در سنین نوجوانی هم بیشتر در بین گروه همسالان خود زندگی می کنند و می خواهند از خانواده مستقل شوند و مورد قبول همسالان خود باشند بنابراین گوشه گیری در کودکان امری غیرطبیعی تلقی شده و نیاز به مراجعه به روانپزشک دارد.

گاهی هم کودکان ازابتدا گوشه گیر هستند و بیشتر اوقات از تماس های چشمی با دیگران پرهیز می کنند و اغلب مایلند که تنها باشند. چنین کودکانی اغلب نمی توانند درباره احساسات خود صحبت کنند و یا نمی دانند چگونه با دیگران صحبت کنند. اگر کودک شما هم دوست ندارد در آغوش گرفته شود و یا دیگران را در بغل گیرد، اگر فرزند شما هم تصاویر بی جان را بر موجودات زنده ترجیح می دهد و دوست دارد با اشیای بی جان بازی کند تا همسن و سالانش بهتر است که زودتر به یک متخصص مراجعه کنید.

۳) احساس عصبانیت

بعضی از بچه ها همیشه عصبانی به نظر می رسند. اغلب با کودکان دیگر دعوا می کنند و حتی عصبانیت آنها دامن بزرگسالان را هم می گیرد و حتی با بزرگترهایشان هم بدون اینکه ملاحظه بزرگتر بودنشان را بکنند دعوا دارند. رفتار این کودکان اغلب مانند قشقرق به پا کردن است و با ابراز خشم و خشونت به خواسته های خود می رسند. این کودکان گاهی وسایل خانه را هم تخریب می کنند و ممکن است به خود و دیگران آسیب برسانند بنابر این لازم است حتماً درباره آنها با روانپزشک مشورت کنید.

اگر کودک شما هم زیاد عصبانی می شود و یا اگر دیگران را تهدید می کند و با زورگویی و قلدری کارش را از پیش می برد، اگر با وجود کارهای خلاف احساس ندامت و پشیمانی نمی کند، اگر به حیوانات و بچه های کوچکتر از خودش آسیب می رساند، اگر وسایل دوستان و همکلاسیهایش را بی اجازه برمی دارد، اگر هنگام عصبانیت وسایل را پرت می کند و می شکند، لازم است در این باره با متخصص روانشناسی مشورت کنید.

۴) احساس اضطراب و نگرانی

بعضی از کودکان و نوجوانان اغلب اوقات نگرانند. مثلاً وقتی والدین شان از منزل بیرون می روند نگران آنها می شوند، گاهی می ترسند پدرو مادرشان تصادف کرده باشند و یا بلای دیگری سر آنها آمده باشد و خلاصه همیشه نگران هستند کسی بمیرد یا مجبور به اسباب کشی بشوندو یا از مدرسه بیرونشان کنندو… و بالاخره چیزی برای نگران شدن درباره اش پیدا می کنند.گاهی کودکان اضطراب و نگرانی خود را به زبان نمی آورند و در شرایط مختلف دچار سرخی چهره و عرق فراوان و سرگیجه وحتی حالت غش می شوند. بنابر این بهتر است علایم جسمی نگرانی کودکتان را به دقت بشناسید و اگر فرزند شما هم همیشه نگران و مضطرب است بهتر است با مشاور و روانپزشک در میان بگذارید.

۵) احساس مسئولیت و گناه

بعضی از کودکان در سنین مدرسه به این مشکل دچار می شوند. این کودکان اغلب فرزندانی هستند که طلاق والدین یا مرگ یکی از اعضای خانواده را تجربه کرده اند. این کودکان ممکن است فکر کنند دراختلاف والدین یا مرگ یکی از آنها مقصر بوده اند. چنین کودکانی درباره خانواده و مراقبت از خواهر و برادرهایشان احساس مسئولیت شدیدی دارند که ممکن است آنها را دچار اضطراب زیاد کرده و مشکلات دیگری را هم برایشان به همراه بیاورد. اگر شما هم در منزلتان کودک یا نوجوانی دارید که درباره دیگران احساس مسئولیت بیش از حد دارد و یا درباره اتفاقاتی که برای خانواده افتاده احساس گناه می کند، یا اگر فرزند شما هنگام امتحانات دچار دل درد و تهوع می شود و طپش قلب او را آزار می دهد، حتماً به روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنید.

۶) اضطراب جدایی

همه کودکان دوست دارند در کنار خانواده خود باشند اما گاهی ممکن است فرزند شما حتی اجازه ندهد شما برای انجام کارهای روزمره خود از او دور شوید. کودکی که در مهدکودک مرتب گریه می کند و مادرش را می خواهد و یا کودک دبستانی که دلش می خواهد مادرش سر کلاس درس کنار او بنشیند. نوجوانی که مرتب به والدینش تلفن می زند و یا پیغام می فرستد تا به نوعی با آنها در تماس باشد. همه این ها به نوعی دچار اضطراب جدایی از والدین هستند و نیاز دارند که با مشاوره به حل این مشکل آنها کمک جدی شود.

۷) اختلال تمرکز و توجه

اگر کودک شما معمولاً از دستوراتی که به او می دهید،به علت بی توجهی پیروی نمی کند، به سختی می تواند از پس انجام کاری به تنهایی بربیاید و به راحتی حواسش از کاری که مشغول انجام دادن آن است پرت می شود، اگر معمولاً نمی تواند کاری را که بر عهده اش گذاشته اید به پایان برساند و علتش هم این است که نمی تواند بر آن کار تمرکز کند. اگر فرزند شما در بین راه مدرسه جلوی ویترین مغازه ها مدتی طولانی می ایستد و فراموش می کند که باید به موقع به خانه برگردد، اگر کودک شما نمی تواند تکالیف مدرسه اش را به پایان برساند و در میان نوشتن مشقهایش به در و دیوار مدتهای طولانی خیره می ماند، کودک شمابه علت اختلال تمرکز نیاز به مراجعه به روانپزشک دارد.

۸) زندگی در رویای گذشته

اگر کودک یا نوجوان شما بیشتر از اینکه به حال و آینده فکر کند به گذشته ها می اندیشد و بیشتر درباره گذشته حرف می زند یعنی زمانی که همه فامیل دور هم جمع بودند، کسانی که او دوست داشت زنده بودند و خلاصه همه چیز طور دیگری بود. در این صورت لازم است با مشاور درباره فرزندتان مشورت کنید.

۹) تغییر در عادات روزانه

گاهی فرزندان شما با تغییر عادات روزانه خود به شما نشان می دهند که مشکلی برایشان به وجود آمده است. البته عادات فرزندان ما ممکن است به طور طبیعی هم تغییر کند اما گاهی عادات غذایی و خواب فرزندان شما می تواند نشانه مشکلاتی باشد که نیاز به مشاوره دارد. گاهی کودکان صبح خیلی زود از خواب می پرند، اما نمی توانند از تختخواب بیرون بیایند، ممکن است شبها نتوانند به موقع بخواب روند و یا کابوسهای شبانه آنهارا از خواب بپراند. زیاد خوردن و کم خوردن فرزندتان نسبت به گذشته هم می تواند نشانه ای از افسردگی در فرزند شما باشد بنابراین به این تغییرات توجه کرده و درباره آنها با روانشناس یا روانپزشک مشورت کنید.

علاوه بر این اگر نوجوان شما تازگی ها دیر به منزل می آید و با دوستان تازه و ناجوری رفت و آمد می کند اگر مانند گذشته به درس و مشقش نمی رسد به طوری که افت نمرات او واضح است، اگر متوجه شده اید که بیش از حد به خودش عطر می زند و انگار علاقه ای به در آغوش گرفتن شما ندارد، بهتر است درباره رفتار او با روانپزشک یا روانشناس مشورت کنید.

۱۰) احساس ناتوانی

گاهی ممکن است احساس کنید که دیگر نمی توانید به فرزندتان کمک کنید، روشهای تربیتی که قبلاً استفاده می کردید دیگر نمی تواند جوابگو باشد و هر چه می کنید احساس می کنید بر حل مشکلات فرزندتان موثر نیست. گاهی احساس می کنید زندگی از کنترل شما خارج شده و نمی توانید برای ارتباطات خود با فرزندتان کاری بکنید. احساس می کنید شما و فرزندتان حرف همدیگر را نمی فهمید و به بن بست رسیده اید. در این زمان برای اینکه از احساس گناه و ناتوانی خارج شوید و بتوانید گامهای موثری در تربیت فرزندانتان بردارید نیاز دارید که به روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنید.

۱۰ علامت هشدار که نشانة نیاز به مشاوره است:

۱) افسردگی طولانی کودک

۲) گوشه گیری و بی علاقگی کودک به ارتباط اجتماعی

۳) احساس عصبانیت و خشم زیاد و طولانی در کودک

۴) احساس اضطراب و نگرانی مداوم کودک

۵) احساس مسئولیت و گناه نسبت به دیگران

۶) اضطراب جدایی از والدین

۷) اختلال تمرکز و توجه درکودک

۸) زندگی در رویای گذشته

۹) تغییر در عادات روزانه مانند خوردن و خوابیدن

۱۰) احساس ناتوانی والدین برای حل مشکلات

اگر کودکتان این نشانه ها را دارد نیازمند مشاوره است

دیدگاه نامعمول نوبلیست مشهور در مورد علل دیابت

فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت فواید ورزش برای دیابت فواید ورزش بر دیابت فواید ورزش در دیابت فواید ورزش بر دیابت فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت فواید ورزش برای دیابت فواید ورزش در دیابت فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت فواید ورزش در دیابت فواید ورزش بر دیابت فواید ورزش برای دیابت فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت فواید ورزش برای دیابت فواید ورزش برای دیابت علت شیوع دیابت نوع 2 فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت علت شیوع دیابت نوع 2 علت شیوع دیابت نوع 2 فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت

پرفسور واتسون نوبلیست مشهور و یکی ازمخترعان ترکیبات مارپیچ دوتایی DNAهمچنان به پیشرفت ایده های علمی جالب یاری می کند. آخرین کار او، کشفیاتی درمورد علت ابتلا به دیابت نوع 2 است. او بر این باور است که دیابت، دمانس، بیماریهای قلبی عروقی و برخی سرطانها با تولیدناکافی اکسیدانهای بیولوژیک مرتبط است، به این اکسیدانهای بیولوژیک گونه های فعال اکسیژن یا ROSمی گویند.

 واتسون همچنین درباره ی نقش ورزش درکمک به رفع این کمبود استدلال خود را ارائه کرده است.

واتسون فرضیه ی خود را درباره ی دیابت ، دمانس، بیماریهای قلبی عروقی وبرخی سرطانها و ارتباط آن با عدم تولید کافی اکسیدانهای بیولوژیک و همچنین نقش ورزش در کمک به رفع این کمبود بیان می کند.

نظریه ی وی درمجله ی the Lancetبصورت آنلاین منتشر گردید.

دکتر واتسون می گوید: شیوع دیابت نوع 2 نتیجه ی افزایش اکسیداسیون سلول است که منجر به التهاب شده و التهاب به نوبه ی خود سبب کشته شدن سلولها در بافت پانکراس می شود. او می گوید: عامل اصلی در ایجاد التهاب فقدان اکسیدانهای بیولوژیک است نه اضافه ی آنها.

برای سالها، دکتر واتسون شاهد تجویز ورزش از طرف پزشکان برای بیماران مبتلا به دیابت قبل از تجویز هر نوع داروی کاهنده ی قندخون بود. او می گوید: بنظر می رسد ورزش کلید این معما است. چه چیز با انجام ورزش سبب می شود از قند خون افراد مبتلا به دیابت کاسته شود؟

او بر این باور است که سرنخ های مهم این موضوع به واکنش های شیمیایی اکسیداسیون و احیاء بر می گردد. سلولهای بدن بدون ساختن اکسیدانها و آنتی اکسیدان ها قادر به ادامه ی حیات نیستند.

 در این بین تعادل بسیار ظریفی برقرار است یعنی بین تولید اکسیدانها و آنتی اکسیدانها در بدن تعادل خاصی برقرار است. واتسون مشاهده کرد که ورزش سبب تحریک بدن به ساخت مقادیر زیادی اکسیدان می شود، مولکولهایی که بنام ROSیا گونه های فعال اکسیژن معروفند.  در یک ارگان سلولی بنام شبکه ی اندوپلاسمی (ER)یکی از این نوع گونه های فعال، یعنی H2O2به تشکیل باندهای دی سولفید برای پایدار شدن پروتئین ها در حال پیچ خوردگی کمک می کند. هنگامیکه در شبکه ی اندوپلاسمی به اندازه ی کافی اکسیداسیون صورت نگیرد پروتئین ها تا نخورده باقی می مانند و نمی توانند ساختار خاص خود را که برای عملکرد شان لازم وضروری بدست آورند.

 این فرضیه ی واتسون است که می گوید: عدم وجود اکسیداسیون کافی در شبکه ی اندوپلاسمی سلول موجب بروز التهاب و آسیب به پانکراس می شود و برخی اوقات موجب بروز دیابت نوع 2 می شود. بنابراین دکتر واتسون معتقد است ورزش سبب تحریک اکسیداسیون شده و بطور موجهی اثرات مفید ورزش را بر قند خون افراد دیابتی توضیح می دهد.

بنابراین عدم تحرک فیزیکی وانجام  ندادن ورزش می تواند این تأثیرات را از بین ببرد. اگر چنین فرد بی تحرکی مقادیر زیادی مواد آنتی اکسیدان نیز مصرف کند فواید زیادی از مصرف آنتی اکسیدانها (ساپلیمنت هایی که بصورت آنتی اکسیدان در بازار وجود دارد) نصیب وی نمی شود و یا احتمالاً فواید مصرف آنتی اکسیدانها کمتر از انجام ورزش برای این فرد خواهد بود.

واتسون دو پیام را به شنوندگان خود میدهد: اول اینکه ما بشدت نیاز به یک نگاه علمی بسیار جدی تر و دقیق به مکانیسم های تأثیر ورزش بر بهبود سلامتی داریم و دوم اینکه او می گوید: من پزشک نیستم ونمی توانم توصیه ای درباره ی درمان دیابت به افراد دیابتی داشته باشم، تنها یک ایده ی جدید درباره ی چگونگی وقوع دیابت به شما معرفی می کنم، همچنین به همه ی پزشکان این نکته را خاطرنشان می کنم که ورزش را مقدمه ی درمان بیماری دیابت تلقی کنند همانطور که در اکثر مواقع شنیده ام که این توصیه را به همه ی افرادی که قادر به انجام ورزش هستند، می کنید . من تصور می کنم ورزش به ما در ساخت پروتئین های سالم وباکارایی لازم کمک می کند، اما واقعاً نیاز به تحقیقات گسترده وعمیقی برای بتصویر کشیدن فواید ورزش احساس می شود.

دیدگاه نامعمول نوبلیست مشهور در مورد علل دیابت

فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت,علت شیوع دیابت نوع 2,فواید ورزش در دیابت,فرضیه واتسون نوبلیست درباره دیابت,فواید ورزش بر دیابت,فواید ورزش برای دیابت

ورزش روزانه وبکاربردن انسولین پمپ انسولین

پمپ انسولین ایرانی نحوه تعیین دوز انسولین پمپ انسولین minimed نحوه تعیین دوز انسولین پمپ انسولین minimed پمپ انسولین دیابت تعیین دوز انسولین نحوه تعیین دوز انسولین پمپ انسولین پمپ انسولین چیست؟ پمپ انسولین چیست؟ نحوه تعیین دوز انسولین پمپ انسولین ایرانی پمپ انسولین قیمت پمپ انسولین قیمت پمپ انسولین چیست؟ پمپ انسولین دانا نحوه تعیین دوز انسولین پمپ انسولین مدترونیک نحوه تعیین دوز انسولین

چطور اندازه انسولین خود را با اندازه ورزش روزانه تان میزان می کنید؟در خیلی از مواردی که در مورد  میزان  اندازه انسولین برروی میزان آن با اندازه غذایی که یک شخص می خورد، میزان می شود درصورتیکه اندازه  ورزش فرد تأثیر خیلی زیادی  برجذب انسولین  دارد.

همه  ما می دانیم که فعالیت فیزیکی بر مقدار قندخون موثر است. اما کدام دستگاه قند سنج دارای روش ساده ای برای وارد کردن مقدار انجام ورزش شما در حافظه ی دستگاه است؟ یا کدام پمپ انسولین  مقدار  انجام ورزش را برای تنظیم  دوز انسولین در نظر می گیرد؟ اصلاً کدام دفترچه ی یادداشت روزانه برای افراد دیابتی فضای کافی برای گزارش مقدار فعالیت  فیزیکی دارد؟

نویسنده ی این مقاله Gary Scheinerمی گوید: فقدان توجه به فعالیت فیزیکی برای تعیین دوز انسولین  یک مشکل واقعی است زیرا ورزش تأثیر چشمگیری بر سطح هورمونهای بدن و حساسیت  بدن به انسولین  دارد.

 هنگامیکه میزان فعالیت  شما افزایش می یابد، شما نیاز خواهید داشت که دوز انسولین bolusیا انسولینی که در هنگام صرف غذا تزریق می شود را کاهش دهید، هنگامیکه فعالیت روزانه ی شما نسبت به حالت  عادی کمتر می شود دوز انسولین bolusرا باید افزایش دهید. متاسفانه  ابزارتکنیکی خوبی برای تنظیم مقدار انسولین bolusبا میزان فعالیت بدنی وجود ندارد.

اگر از پمپ انسولین استفاده می کنید شما می توانید مقدار انسولین پایه را در زمانهای کوتاه با استفاده از ویژگی روی دستگاه که temporary basal rateنام دارد کم یا زیاد کنید. تنظیم مقدار دوز انسولین  برای هر نوع فعالیت  خاص با آزمون و خطا قابل انجام است. هنگامیکه از پمپ انسولین استفاده می کنید  داشتن مقداری کربوهیدرات زود هضم  یا میان وعده برای مقابله با افت قندخون به هنگام ورزش ضروری است.

چه از پمپ انسولین استفاده کنید و چه نکنید وظیفه ی شما تصمیم گیری در مورد مقدار انسولین متناسب با فعالیت بدنی و میزان غذای مصرفی تان است، این کار احتمالاً ساده تر ازشمارش کربوهیدرات خواهد بود.

منبع-http://diabetestma.org

ورزش روزانه وبکاربردن انسولین

تعیین دوز انسولین,پمپ انسولین,نحوه تعیین دوز انسولین,پمپ انسولین قیمت,پمپ انسولین چیست؟,پمپ انسولین مدترونیک,پمپ انسولین minimed,پمپ انسولین ایرانی,پمپ انسولین دانا,پمپ انسولین دیابت,پمپ انسولین جدید

سرطان زایی شدن کباب ثابت شد

علت زیان کباب علت زیان کباب چرا کباب زیان دارد چرا کباب زیان دارد چرا کباب زیان دارد ارتباط کباب و سرطان چرا کباب زیان دارد ارتباط کباب و سرطان علت زیان کباب علت زیان کباب ارتباط کباب و سرطان ارتباط کباب و سرطان علت زیان کباب چرا کباب زیان دارد علت زیان کباب علت زیان کباب ارتباط کباب و سرطان

کباب کردن از زمانهای طولانی به عنوان یکی ازموثرترین روشهای پخت غذای سالم به حساب می آید. ولی به تازگی پژوهش دسته ای از محققان ثابت کرده ترکیباتی که در نتیجه کباب کردن گوشت بوجود می آید هزاران دفعه  زیادتر از دود بیرون آمذهاز اگزوز خودروها احتمال  مبتلا شدن به سرطان را زیاد میکند

کم کم روزهای بهاری سال از راه می‌رسد. روزهایی که بیش از هر زمان دیگری طبیعت پذیرای جمع‌های خانوادگی و دوستانه خواهد بود. یک زیرانداز، فلاسک چای و البته بساط کباب پای ثابت اکثر پیک‌نیک‌های ایرانی‌ است. مثلثی که حالا ضلع سومش متهم به سرطان‌زایی شده است!

به گزارش نشریه پیام ام اس به نقل از همشهری،دکتر رضا راست‌منش، متخصص تغذیه از دلایل سرطان‌زایی کباب می‌گوید:

آقای دکتر کباب کردن سال‌ها به عنوان یکی از بهترین راه‌های تهیه یک غذای سالم مورد توجه بود، اما حالا گفته می‌شود که این شیوه باعث بروز سرطان می‌شود. علت چیست؟

گوشت دارای ترکیبات چربی با ساختمان حلقوی شکل است. کلسترول یکی از این ترکیبات است که همه از خطرات مصرف آن آگاه هستند. اما مشکل مصرف ماده کلسترول‌دار وقتی جدی‌تر می‌شود که گوشت در حرارت خشک بالای ۴۰۰ درجه سانتی‌گراد قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی ترکیبات حلقوی تغییر شکل می‌دهند و به ترکیبات حلقوی آروماتیک تبدیل می‌شوند. این ترکیبات شیمیایی علاوه بر حالت خاص حلقوی، شاخه‌دار هستند و در بدن هیچ ارگانی برای تجزیه‌شان وجود ندارد. بنابراین برای سمیت‌زدایی به کبد می‌روند. اما کبد هم امکان سمیت‌زدایی این مواد را ندارد و این ترکیبات در کبد تبدیل به بنزوپیرن می‌شوند که ترکیبی سرطان‌زاست.

این هشدار به این معناست که مردم اگر به فکر سلامتشان هستند باید کم‌کم با این غذای محبوب ایرانی خداحافظی کنند؟

طبیعتا مصرف گاه به گاه کباب مشکل حادی به وجود نمی‌آورد. اما مساله اینجاست که مصرف غذا معمولا به فرهنگ غذایی تبدیل می‌شود. بعضی‌ها عادت دارند که ماهیانه چند بار کباب بخورند و این اصلا خوب نیست. چون به مرور غلظت درون‌سلولی این مواد مضر از آستانه تحمل کبد خارج می‌شود و مشکلات جدی ایجاد می‌کند. البته مصرف گیاهان گروه چلیپائیان مانند کلم، گل‌کلم و تربچه که حاوی گوگرد هستند همراه کباب هم راه حل مناسبی است. گوگرد تمایل به ترکیب شدن با ترکیبات آروماتیک حلقوی دارد و سمیت این مواد را از بین می‌برد

سرطان معمولا در چه عضوی پدیدار می‌شود؟

معمولا این ترکیبات بر کبد اثر سرطان‌زایی دارند.

آقای دکتر! مضرات کباب کردن فقط در مورد گوشت قرمز صدق می‌کند یا گوشت مرغ و ماهی هم چنین مشکلی دارند؟

در هر ماده غذایی حاوی کلسترول که در معرض حرارت خشک بیش از ۴۰۰ درجه قرار گیرد ترکیبات سمی ایجاد می‌شود. بنابراین تفاوتی میان گوشت قرمز با گوشت سفید وجود ندارد. از این نظر فرقی نمی‌کند که شما گوشت گوسفند را کباب کنید یا گوشت اردک و غاز را.

پس طبیعتا نوع سوخت هم نمی‌تواند تاثیرگذار باشد. مثلا نباید تفاوتی باشد میان کبابی که روی آتش و ذغال تهیه می‌شود با کبابی که داخل فر تهیه می‌کنیم.

به طور کلی نه. ولی استفاده از سوخت نامرغوب ممکن است اوضاع را بدتر کند. مثلا شما اگر از ذغال نامرغوب استفاده کنید یا از چوبی استفاده کنید که باعث دود کردن و نشستن دود روی کباب شود مشکل را دوچندان کرده‌اید. استفاده از ذغال مرغوب که زود سرخ شود و با تشعشع موجب پختن گوشت شود باعث می شود گوشت مدت زمان کمتری در آن شرایط دمایی قرار گیرد و ترکیبات سمی کمتری در آن ایجاد شود. یک راهکار دیگر هم این است که از ابتدا قطعات گوشت را بزرگ در نظر نگیرند که برای مغزپخت شدن لازم باشد مدت زیادی روی حرارت قرار گیرد.

استفاده از فویل هنگام تهیه کباب تا چه میزان می‌تواند موثر باشد؟

فویل تا حدی میزان تولید بنزوپیرن را کاهش می‌دهد، ضمن اینکه از نشستن دود روی ماده غذایی جلوگیری می‌کند.

آقای دکتر! تا مدت‌ها سرخ کردن متهم اول سرطان‌زایی در میان شیوه‌های طبخ غذا بود. مقایسه بین سرخ کردن و کباب کردن ما را به چه نتیجه‌ای می‌رساند؟

برخلاف تصور عموم باید بگویم که سرخ کردن غذا به مراتب شیوه سالم‌تری نسبت به کباب کردن آن است. اما از آن بهتر تفت دادن است. در شیوه تفت دادن علاوه بر روغن کمی هم آب به ماده غذایی استفاده می‌شود که آب به دلیل ظرفیت گرمایی ویژه‌ای که دارد به عنوان سپر بلای گوشت عمل می‌کند و اجازه نمی‌دهد حرارت، ساختار گوشت را تغییر دهد.

و بخارپز کردن مواد غذایی کماکان سالم‌ترین شیوه است؟

البته. اما ما در مورد شرایط ایده‌آل حرف نمی‌زنیم. نباید فراموش کنیم که در مصرف مواد غذایی فقط سلامت مواد مورد نظر نیست. مزه و لذت بردن از غذایی هم که می‌خوریم از مهم‌ترین فاکتورها هستند. با در نظر گرفتن این موارد تفت دادن، سرخ کردن و در آخر کباب کردن می‌توانند اولویت‌ها باشند.

منبع-http://payamems.com

سرطان زایی شدن کباب ثابت شد

علت زیان کباب,ارتباط کباب و سرطان,چرا کباب زیان دارد